第一章 相遇
凌晨三點幾。我瞓唔著。
我拎起電話，打開 Heymandi。我唔記得自己幾時開始用呢個 app——某個失眠嘅夜晚，搵到，下載，跟住就放喺度。我冇乜點用。我唔係一個會主動搵人傾偈嘅人。我淨係匿喺度，望住啲人嘅 bio，睇一陣，跟住熄機。
我一路碌。大部分嘅 bio 都係差唔多——「想識新朋友」「鍾意行山」「唔該唔好 send 嗨」。我一路碌，一路唔期待嘢。
跟住我見到一句。
點解做自己咁難？
我停低。
七個字。冇 emoji，冇「想識邊類人」，冇任何嘢。淨係一個問題。
我望住呢七個字。我嘅手指停喺屏幕上面，冇碌。
我唔知點解我停低。我淨係覺得——我認得。我認得嗰種重量。唔係傷心嗰種，唔係嬲嗰種。係一種攰到唔想再解釋自己點解攰嘅嘢。我見過呢種嘢。唔係喺人身上見過。係喺自己身上。
我撳咗配對。
十五秒。我等。我冇抱期望。我諗：唔會配到。我諗：配到都唔會覆。
手機震動。
配對成功。
我望住嗰個對話框。空白。等我打第一句。
我打：
難嘅係你冇得揀。
我撳發送。跟住我望住呢句嘢，覺得自己好似講多咗。我諗：呢句太重。我諗：佢會唔會覺得我怪。我諗：算啦。我諗：唔覆就唔覆。
三分鐘。
手機震動。
你點知。
我望住呢三個字。我嘅心跳快咗一下。我唔知點解。我淨係知道——佢覆咗。一個寫住「點解做自己咁難」嘅人，覆咗我。
唔知。淨係覺得。
我打，發送。
你都係？
我望住呢三個字。我停咗一陣。我諗：我係唔係。我諗：我冇資格話自己係。我諗：我已經好返啦。
唔係。淨係見過。
我打，發送。我知道自己講大話。但我唔知點解我要講大話。可能因為我唔想做一個同佢一樣嘅人。可能因為我想企喺另一邊。可能因為——如果我承認自己係，我就要承認一啲我唔想承認嘅嘢。
我冇再諗。我等。
你幾時瞓。
我望住。凌晨四點。我知道自己唔會瞓。我知佢都唔會。
通常唔瞓。
我都係。
我哋傾到天光。
好長一段時間，我哋淨係線上。
朝早。我起身，望住電話。我有一個訊息。
早晨。
我望住呢兩個字。我唔記得對上一次有人同我講早晨係幾時。我打：
早晨。
就咁。兩個字。我冇多打。我唔識多打。但我打咗。呢個已經係好多。
我哋就咁樣開始。每日。有時傾得多，有時淨係幾句。我唔使扮。我唔使夾硬諗話題。我坐喺度，等佢打字，跟住覆返。我覺得——好耐冇試過同一個人講嘢唔使諗。
我慢慢知道佢啲嘢。佢鍾意飲凍嘢。佢食辣。佢有本簿，寫低啲嘢，驚唔記得。佢有抑鬱。佢有個男朋友，但佢唔多提。佢每當講起佢，就會停一停，跟住轉話題。我冇追。我以為佢唔想講私事。
我留意到一啲嘢。我留意到，佢有時會忽然離線幾個鐘。返嚟之後，我問佢去咗邊，佢講唔出。我留意到，佢有啲日子會忽然好咗——講嘢多咗，覆得快啲——跟住過幾日又沉返。
我將呢啲全部歸入同一個類別：佢嘅病。
我自己有過病。我知道病係點。我知道病會令到人推開人、會令到人忽然消失、會令到人有啲日子好啲有啲日子差。我知道。所以我唔擔心。所以我唔追。我陪佢。我喺度。
我覺得我好明白佢。
我覺得我好明白佢。
兩個人都覺得對方好明白自己。
有一日，我打：
我哋見個面吖。
我等。
一分鐘。兩分鐘。三分鐘。
我見到「對方正在輸入」閃咗幾次。閃。停。閃。停。
跟住：
好似唔係咁方便，我有男朋友，同埋我只係想上嚟傾吓偈
我望住呢句。我讀咗一次。我讀多一次。
「好似唔係咁方便」——三層軟。我知道佢唔想直接拒絕。
「男朋友」——三個字。我知道咗。我一直都知，但呢度係佢第一次自己講。
「我只係想上嚟傾吓偈」——「只係」。我讀住呢兩個字。我覺得佢劃緊界。我覺得佢話：我唔係嚟拍拖，我淨係想傾偈。
我唔介意。我打：
冇事嘅，唔使急，我等你
我撳發送。我知道自己唔會走。我知道抑鬱嘅人會推開人——我自己推開過好多人。我知道推開唔係唔要，係驚。所以我唔走。我企喺一個我覺得佢會覺得安全嘅距離。唔逼。唔追。淨係喺度。
就咁樣過咗一段日子。
我冇走。
每日傾。有時深夜，有時朝早。我唔講多，我淨係喺度。佢覆得慢嘅時候我等。佢忽然離線嘅時候我等。佢返嚟嘅時候我喺度。
我諗：佢會慢慢信我。我諗：佢會慢慢放低戒心。我諗：我陪到佢。
有時佢會忽然沉幾日。我打嘢佢唔覆。我唔會打好多次。我打一句，等。一日。兩日。第三日，佢覆：「對唔住，前兩日唔太得。」
我話：「冇事。我喺度。」
就咁。佢返嚟。我又喺度。
我唔知佢前兩日做過咩。我唔問。我諗：佢嘅病令到佢有時會消失。我自己都有過咁嘅日子——成個人冇力，唔想同任何人講嘢，電話響都唔想望。我明白。我所以唔追。我所以唔走。
就咁樣過咗一段日子。一段幾長嘅日子。長到我唔記得由幾時開始，長到我習慣咗每日望住電話等佢覆。長到我覺得——我嘅生活入面有咗一個人。唔係一個真人。係一個把聲。一個半夜會打嘢嚟嘅把聲。一個會話「早晨」嘅把聲。
我覺得我好明白佢。
而佢都覺得我好明白自己。
佢約我。
唔係我約佢。係佢約我。
嗰朝，佢打咗一句：
不如出嚟坐吓。
我望住呢句嘢，停咗五秒。我諗：佢終於肯。我諗：我等到咗。我諗：唔好表現得太急。
好。邊度？
觀塘嗰間咖啡店。下晝三點。
我早咗半個鐘到。
我坐低，叫咗杯凍美式。我唔飲咖啡嘅，但我唔知叫咩好。我坐喺度，望住門口。我嘅手，喺枱下面，揑住自己隻手指。我諗：唔好緊張。我諗：佢係你網友啫。我諗：你未見過佢。我諗：佢未見過你。
三點零五分。門推開。
一個女仔行入嚟。
佢唔高，唔矮。著住件深色嘅風褸，拉到好實。頭髮落嚟，遮住半邊臉。佢企喺門口，望咗一下全間舖。跟住佢見到我。
佢行過嚟。
我企起身。我唔知點解我企起身。我淨係覺得應該。
佢企喺我面前。佢冇出聲。我冇出聲。兩個人企喺度，對望。
「難嘅係你冇得揀。」佢講。
我嘅第一句。我喺 app 上面打畀佢嘅第一句。佢用呢句認我。
「點解做自己咁難。」我講。
佢嘅 bio。我用呢句認佢。
佢笑咗一下。好細。好似確認完畢。
我哋坐低。佢坐喺我對面。
「我叫世間。」我講。
「抒情。」佢講。
我冇問佢係唔係真名。佢冇問我。我哋就咁樣叫住對方。
佢將個袋放喺枱上面，雙手擺喺膝頭。佢嘅手指，喺袖口度，揑咗一下。我留意到。但我唔知佢點解咁。
「你早到咗。」佢講。
「少少。」
冇嘢講。我唔知講咩。我坐喺度，望住佢。佢同我想像嘅唔同。我想像嘅佢係一個把聲——深夜嗰把聲，平，攰，但會忽然講一句好完整嘅嘢。而家坐喺我對面嘅，係一個人。有樣，有手，有件風褸。佢嘅樣——攰。真係攰。唔係打字嗰種攰，係成個人嘅攰。眼袋好深，嘴角冇咩表情。但佢嘅眼，望住我嘅時候，有嘢喺度。
我唔知嗰個係咩。
「你飲咩？」我問。
「凍檸茶。」佢講。「少甜。」
我去吧台落單。我返嚟嘅時候，佢坐直咗少少。我將杯凍檸茶放喺佢面前。
「多謝。」佢講。
我坐返。我飲咗口凍美式。苦。我冇再叫。
我哋傾咗一陣。唔係好多。佢講佢最近瞓得唔好。我話我都係。佢講佢今日出嚟之前諗咗好耐。我話我知。佢笑咗一下——好輕，好快，好似一個唔習慣笑嘅人勉強笑咗一下。
跟住佢停低。佢望住自己杯凍檸茶。佢嘅手指，喺杯邊度，慢慢轉。
「我同你講一樣嘢。」佢講。
「咩？」
佢抬頭。佢望住我。佢嘅眼——嗰種我唔識形容嘅嘢又出現咗。唔係攰。係一種好深嘅嘢，好似佢喺度決定緊一樣嘢。
「你唔好將我睇得太好。」佢講。
我唔知點解佢突然講呢句。
「咩意思？」我問。
「你唔好將我睇得太好。」佢重複。「接近我，我會傷害到你。」
我笑咗一下。「你會傷害到我咩？」
佢冇笑。佢嘅眼，釘住我。一秒。兩秒。跟住佢移開，望返自己杯。
「你唔知。」佢講。好輕。
我唔知佢講咩。我諗：佢自卑。我諗：佢覺得自己唔好。我諗：呢個就係佢嘅病——佢覺得自己會傷害人，所以佢推開人。我諗：我要有耐性。
「你唔會傷害到我。」我講。
佢望住我。一種嘢喺佢眼入面閃咗一下。好快。好似想講多啲，但收住咗。
「但願。」佢講。
佢飲咗口凍檸茶。佢嘅手指，由杯邊，鬆開。佢坐返。成個人好似冇咗啲力。
我冇再追。我坐喺度，陪佢。
我諗：佢開始信我。我諗：佢願意出嚟見我。我諗：我陪到佢。我諗：我嘅耐性有用。
我唔知嗰陣佢係被人安排嚟嘅。我唔知佢嗰句唔係自卑，係警告。我唔知「傷害到你」唔係比喻，係預告。我淨係覺得——我同佢近咗一步。
我陪佢坐咗一個鐘。佢走嗰陣，佢企起身。
「多謝你出嚟。」佢講。
「下次再出？」我問。
佢諗咗一陣。「睇情況。」
我望住佢行出咖啡店。佢行得慢。背脊有少少弓住。
我坐喺度，飲完杯凍美式。苦。但我飲晒。
第二章 靠近
見過一次之後，就冇咁難。
我哋開始出多啲。有時咖啡店，有時公園。佢永遠坐我對面，唔係隔籬。佢永遠將個袋放喺我同佢之間。我冇越過。
佢講嘢多咗。唔係好多，但多咗。佢會講佢今日食咗咩。佢會講佢屋企樓下嗰間舖執咗笠。佢會講今日落雨，佢冇出過門。
我聽。我有時搭幾句。有時淨係坐喺度。
有一次，佢講：「你唔使成日嚟。」
我話：「我唔係成日嚟。」
佢笑咗一下。「你係。」
我冇應。我諗：我係。我諗：我每個禮拜都想見佢。我諗：我唔知幾時開始變成咁。
有一次，佢行嗰陣唔小心踉咗一下。我伸手扶佢。佢冇甩開。佢嘅手，凍。我揑咗一下，跟住放手。
佢冇講嘢。我冇講嘢。
行多幾步，佢話：「多謝。」
我話：「唔使。」
有一次，我哋行到某條街，佢停低。佢冇講嘢，淨係轉身行返轉頭。我跟住。
「做咩事？」我問。
「冇嘢，純粹唔想行呢度。」佢講。
我冇再追。我陪佢繞路。
我唔知嗰陣佢俾我扶，唔係因為佢信我，係因為有人准。我唔知我哋每一次見面，每一次靠近，都唔係佢揀嘅。我唔知有人喺上面睇住。我唔知我嘅每一步都係被放行嘅。
我淨係覺得——我同佢越嚟越近。
係佢叫我嚟。
嗰晚，佢打：
你嚟唔嚟得？
我望住呢五個字。我諗：佢從來冇叫我嚟。我諗：佢一定係唔舒服。我諗：快啲。
嚟。邊度？
佢發咗個地址。觀塘。我一個字都冇問。我著鞋，出門。
搭的士。十五分鐘。我喺車入面諗：佢會點。我諗：佢可能瞓喺床度。我諗：佢可能開唔到門。我諗：我帶咩上去。我乜都冇帶。我諗：算啦。去到先算。
車入觀塘。呢頭我唔熟。舊樓多，街燈暗，啲舖頭早早收咗。司機停喺一棟樓下面。「呢度。」佢講。我落車。
到咗。一棟舊樓。冇升降機，要行樓梯。大堂嘅燈著咗一半，另一半閃下閃下。地下有積水，唔知邊度漏。牆身啲油漆剝落，露出入面嘅灰。有一陣味——舊樓嗰種，油煙混埋發霉味。我深呼吸一下。我諗：佢每日都經過呢度。
我行樓梯。五樓。梯級窄，每一級都有少少唔平。我行到三樓已經有啲喘。二樓嘅門口有對拖鞋擺喺外面。三樓嘅門口貼咗張紙，寫住「請勿拍門」。我行過。我諗：我應該多做運動。我諗：唔係做運動嘅時候。
四樓。五樓。走廊。幾盞光管，其中一盞壞咗，另一盞發出好細嘅嗡嗡聲。地下嘅磚有裂。我望住門口。門係關嘅。鐵閘裡面係木門。木門嘅油漆係深綠色，剝咗一半。
我撳鐘。
冇人應。
我聽到自己嘅心跳。走廊好靜。靜到我聽到入面有浸水聲——可能係水龍頭冇關實。
我撳多一次。
裡面有聲。好輕。腳步聲。慢。好慢。一個人由好遠行過嚟開門嗰種慢。
門開咗。
佢企喺門口。
佢著住件灰色嘅舊 tee，頭髮冇紮，遮住半邊臉。佢嘅樣——攰。唔係咖啡店嗰種攰。係更攰。眼袋深到似填落去嘅。嘴唇冇咩血色。佢企喺門口，背脊有少少弓住，好似頭先嗰幾步已經用晒佢所有嘅力。
佢冇讓開。
「你嚟啦。」佢講。把聲好低。
「嗯。」我講。
我企喺門口。等。佢冇郁。我冇郁。兩個人企喺門口，對望。走廊嘅光管喺我後面嗡嗡聲。佢嘅屋喺佢後面，暗。
跟住佢讓開。好少。淨係夠一個人側身入去。
我入去。
屋入面好暗。淨係開咗床頭嗰盞燈，黃黃地。我企喺門口，等對眼適應。我嘅眼慢慢習慣——
細。一張床，一個衣櫃，一張梳化，一張細枱。枱上面有個杯，有支筆，有本簿。黑色封面，甩皮。我望咗一下嗰本簿。我冇問。
床頭嗰盞燈，係嗰種夾喺床頭板嘅細燈，燈罩有啲黃，照出嚟嘅光好暖，但好暗。成間屋淨係得呢個光源。梳化擺喺床對面，中間隔咗一個細嘅位。衣櫃係舊嗰種，木嘅，門有啲關唔實。
窗簾拉住。我望唔到外面。但我知道外面係舊樓嘅牆——我喺街度望上嚟嗰陣見過。
地下乾淨。唔係執過嗰種乾淨，係根本冇嘢放嗰種乾淨。一個人住嘅地方，唔會有好多嘢跌落地。
「你坐。」佢講。
我坐喺梳化。梳化係布嘅，舊，坐落去有少少陷。我冇郁。我淨係坐喺度。
佢冇坐。佢行返去床邊，坐低。背脊有少少弓住，雙手擺喺膝頭。
我哋冇講嘢。
我坐喺度，望住佢。佢望住窗。外面乜都冇，淨係舊樓嘅牆。
我唔知講咩。我唔習慣夾硬諗話題。我淨係坐喺度。
我諗：我從未試過同一個人喺同一個空間，唔講嘢。我以前嘅女朋友，我哋坐喺度，一定要有嘢講。有時係我講，有時係佢講，有時係電視講。但一定要有聲。冇聲，就尷尬。冇聲，就代表冇嘢講。冇嘢講，就代表唔啱。
而家我坐喺抒情嘅屋企。我哋冇講嘢。我唔覺得尷尬。我唔覺得要講嘢。我淨係覺得——佢喺度。我喺度。呢個就係。
我諗：佢唔需要我講嘢。我諗：佢需要我喺度。
過咗一陣，佢出聲。
「多謝你嚟。」佢講。好輕。
「唔使多謝。」我講。
我望住佢坐嘅位。床邊。一邊係床頭櫃，一邊係牆。床頭櫃上面係嗰盞燈，旁邊係本簿。成間屋淨係得一個人嘅嘢——一隻杯，一支牙刷，一對拖鞋。冇第二對。
我望住嗰一隻杯。我望住嗰一支牙刷。我望住嗰一對拖鞋。
我諗：佢一個人。我諗：佢一直一個人。我諗：呢間屋，每日得佢一個。
「你一個人住？」我問。
佢停咗一停。「嗯。」
「你男朋友呢？你哋唔係一齊住㗎？」
佢嘅手指，喺袖口度，揑咗一下。
「佢平時自己一個住。」佢講。「我有時會去吓佢度。」
「有時。」
「嗯。」
我冇再追。我諗：正常。我諗：佢有自己嘅空間，佢有佢嘅空間，兩個人唔使日日見。我諗：佢有個男朋友，但佢哋唔係住喺一齊，呢個唔出奇。
我唔知「平時」同「有時」係精確嘅時間表。我唔知佢嘅「有時」係幾時，佢嘅「平時」係幾多日。我唔知呢兩個字係一個被困嘅人對自己嘅生活唯一做到嘅描述。
佢冇再講嘢。我冇再講嘢。我哋就咁樣坐咗好耐。佢望住窗。我望住佢。屋入面淨係得床頭燈嘅嗡嗡聲。
我留意到一樣嘢——佢嘅手指，喺袖口度，揑咗一下。我之前喺咖啡店見過。我諗：佢成日都係咁。我諗：佢緊張。我諗：佢唔習慣有人喺度。
我冇問。
過咗好耐，佢起身。佢行去廚房——其實唔係廚房，係床尾對住嘅一個細位，有個細雪櫃，有個細水槽。佢斟咗杯水。佢行返嚟，遞畀我。
「飲。」佢講。
我接過。杯係凍嘅。水係室溫。我飲咗一口。
佢冇斟畀自己。佢返去床邊，坐返。
我望住佢。我諗：佢起身斟水畀我。我諗：佢冇斟畀自己。我諗：呢個係佢做到嘅嘢——佢用咁多力氣起身，行去斟杯水，遞畀我。呢個係佢今日做過最大嘅事。
我又坐咗一陣。我望住成間屋。床頭燈。簿。杯。牙刷。拖鞋。窗簾。衣櫃。梳化。我。
我諗：呢度所有嘢都係佢嘅。佢嘅氣味。佢嘅靜。佢嘅暗。我坐喺度，我覺得——我入咗佢嘅世界。佢畀我入嚟。
過咗好耐，我起身。
「我走啦。」我講。「你早啲瞓。」
佢點咗一下頭。冇望我。
我行去門口。著鞋。佢企喺床邊，冇送我。
我開門。我轉身。
「下次幾時嚟？」我問。
佢諗咗一陣。
「睇情況。」
我望住佢。佢坐喺床邊，背脊弓住，雙手擺喺膝頭。燈黃黃地。佢望住窗。好似我唔喺度。
我行出去。門喺後面閂埋。
我企喺走廊。我冇即刻行。我聽住門入面——冇聲。冇腳步聲。冇水聲。冇任何嘢。佢冇起身。佢淨係坐喺度。好似我從來冇入過嚟。
我行落樓梯。四樓。三樓。二樓。一樓。每一層我都慢少少。我唔知點解。我唔係唔捨得。我淨係覺得——我啱啱離開咗一個好安靜嘅地方。而出面好嘈。
出到大堂。我企喺街度，望返上面。五樓。某一個窗。燈仲開住。黃黃地。
我諗：佢一個人。我諗：佢成日一個人。我諗：佢唔使我一個人。我諗：但佢叫我嚟。我諗：佢需要我喺度。
我諗：我陪到佢。
我行去小巴站。我諗：下次我帶啲嘢嚟。我諗：帶粥。我諗：佢應該食唔到咁多嘢。我諗：白粥啫。我諗：清清地。
我搭小巴返屋企。車入面得我同司機。窗外嘅街燈一閃一閃。我望住。我諗：佢而家做緊咩。我諗：佢係咪望住窗。我諗：佢係咪瞓咗。
返到屋企。我坐喺床邊。我攞起電話。
返到喇。
佢覆：
嗯。
一個字。我望住呢個字。我諗：佢應該瞓咗。我諗：佢應該會瞓得好啲。
我唔知嗰陣佢係被人安排叫我嚟嘅。我唔知佢叫我嚟唔係因為佢需要我，係因為有人要佢需要我。我唔知我坐喺度嗰半個鐘，佢唔係覺得安全，佢係覺得驚——因為我入咗佢嘅空間，而呢個空間，本來淨係得佢同佢本簿。
我淨係覺得——我同佢又近咗一步。
我熄燈。我瞓。
聽日，我會買粥。
抒情開門嗰陣，我見到佢企喺門口，冇讓開。
佢著住件黑色嘅衛衣，帽拉起，遮住額頭。佢嘅眼，落喺我手上拎住嗰袋嘢。
「你帶咩嚟？」佢問。
「粥。同埋一盒藥，藥房佬話對睡眠好。」我講。「我問咗你食開咩藥，佢話呢個唔相沖。」
佢望住我。佢冇接。
「你點知我邊間藥房？」佢問。
「你上次講過。你話嗰間啲嘢平。」
佢停咗一停。佢嘅手指，喺袖口度，揑咗一下。我冇留意。
「你記性好好。」佢講。
我笑咗一下。「你講過嘅嘢我會記。」
佢冇笑。佢嘅眼，由我嘅手，移到我嘅臉。佢望住我，望咗好耐。佢嘅樣，唔係平時嗰種攰，係一種我讀唔明嘅嘢——好似佢喺度確認緊一樣嘢，但又唔想確認到。
「你入嚟啦。」佢講。佢讓開。
我入去。我將粥擺喺枱面，將藥放喺旁邊。我喺梳化坐低。佢冇坐，佢企喺廚房門口，靠住門框。
「你食啦。」我講。「凍咗就唔好食。」
佢冇郁。佢企喺度，望住我。
「你唔好對我咁好。」佢講。
佢嘅語氣，好平。唔係嬲，唔係拒絕嗰種平。係一種講事實嘅平，好似佢喺度講「今日落雨」咁。
我笑咗一下。「粥啫。」
「唔係粥。」佢講。「係你記得我邊間藥房。係你問咗我食開咩藥。係你帶到嚟。」
佢停咗一停。
「你唔好咁記得我嘅嘢。」佢講。「你會後悔。」
佢嘅手指，又喺袖口度，揑咗一下。呢一下，我留意到。我留意到，但我讀成——佢唔捨得講呢句。佢嘅口推緊，佢嘅手唔捨得。我嘅心揪咗一下。
「我唔會後悔。」我講。
佢望住我。佢嘅眼，停咗一秒。一種我讀唔明嘅嘢，喺佢眼入面閃咗一下。跟住佢移開視線，望住地下。
「你唔知你做緊乜。」佢講。好輕。
「我知。」
「你唔知。」佢講。佢嘅把聲，好似想講多啲，但收住咗。「你唔知。你以為你知。」
我企起身，行去佢面前。我想揑佢隻手。我見到佢嘅手，揑住自己嘅袖口，揑到指節白咗。我冇揑。我淨係企喺佢面前。
「你講我知。」我講。「我做緊乜？」
佢抬頭望住我。佢嘅嘴，開咗一下。跟住合埋。跟住佢笑咗——一種好疲嘅笑。
「你做緊你。」佢講。「你返去啦。」
佢嘅手，由袖口，鬆開。佢側埋一邊，俾我行去門口。
我著鞋嗰陣，佢企喺後面。
「下次唔使帶嘢。」佢講。「你嚟就得。」
我著好鞋，轉身。我想講啲咩，但佢嘅樣，已經變返平時嗰種攰。好似啱啱嗰啲嘢，冇發生過。
「下次幾時嚟？」我問。
佢嘅眼，停咗一秒。「睇情況。」
門閂埋。我喺走廊度企咗一陣。我諗：佢成日會咁，推開一陣，又拉近一陣。我諗：呢個就係佢嘅病，佢怕受傷，佢怕拖累人。我諗：我要有耐性。
我行落樓梯。
嗰個禮拜六，佢話想出。
我意外。佢主動提出嚟嘅次數唔多。我話好。
我哋去咗海濱公園。佢行得慢。我習慣咗。我行喺佢隔籬，唔行前。佢望住海。風好大。佢啲頭髮吹到黐咗喺塊面度。
「你好似好鍾意海。」我講。
「唔係鍾意海。」佢講。「係鍾意睇。睇住啲嘢浮下浮下，乜都唔使諗。」
「聽落似我。」
佢望住我。「你鍾意海？」
「我鍾意乜都唔使諗。」
佢笑咗一下。唔係勉強嗰種。係真嘅。嘴角郁咗。
我哋行咗一陣。佢停低。佢望住一檔賣魚蛋嘅。
「你想食？」我問。
「有少少。」
「有少少即係想。」
「你都係。」佢又笑咗一下。「你成日幫我講埋啲嘢。」
「你自己講唔出口啫。」
佢冇應。我行去檔口。「兩串。辣一串唔辣一串。」
我接過兩串。我將辣嗰串遞俾佢。佢望住我。
「你記得。」佢講。
「你講過。」
佢咬咗一啖魚蛋。辣到佢塊面紅咗少少。但佢繼續食。
「你真係食辣。」我講。
「唔係你以為我講笑？」佢答。我諗：好少見到佢咁輕鬆。
「但我每次見你食辣都覺得你好辛苦。」
「我唔辛苦。」佢講。「我覺得我有時食嘢，乜都 feel 唔到，辣起碼 feel 到痛。」
我望住佢。我冇諗過一句說話可以令到我停低。佢講得好輕，好似講緊天氣。但我知道嗰個唔係天氣。嗰個係佢嘅日子。
我冇出聲。我淨係將自己嗰串唔辣嘅魚蛋咬咗一啖。
「好食？」佢問。
「一般。」
「你從來都唔覺得嘢食好食。」
「我覺得你食緊嘢個樣好食過我嗰串。」
佢愣咗一下。跟住佢笑咗。真嘅笑。笑到眯埋眼。我好耐冇見佢咁笑。
我望住佢笑。我覺得——呢個係佢。唔係嗰個坐喺床邊望住窗嘅人。唔係嗰個唔肯出門嘅人。係呢個，企喺海濱公園，食緊一串辣魚蛋，笑到眯埋眼嘅人。
我唔知嗰陣呢個笑都唔係佢揀嘅。我唔知有人准佢笑。我淨係覺得——我陪到佢。
第三章 堡壘
我坐喺梳化，望住佢。佢坐喺床邊，背脊有少少弓住，雙手擺喺膝頭。佢著住件灰色嘅舊tee，頭髮冇紮，遮住半邊臉。燈淨係開咗床頭嗰盞，黃黃地。
我哋冇講嘢好耐。我唔習慣夾硬諗話題畀佢，我亦知道佢唔需要。我淨係坐喺度，喺佢身邊。
過咗一陣，我見到佢伸手去床頭櫃，攞起一本簿。
黑色封面，已經甩皮。佢攞喺手，翻開，擺喺膝頭。佢由口袋拎出一支筆，擰開。
佢冇即刻寫。
佢低頭望住嗰頁。筆尖擺喺紙上面，但冇郁。佢嘅眼，停喺一行字上面——唔係尋日寫嘅，唔知係幾時寫嘅。佢望住嗰行字，好似望住一樣唔屬於自己嘅嘢。
佢嘅樣，空咗。
唔係呆，唔係攰嗰種空。係一種裡面冇嘢嘅空——好似一間房，傢俬都喺度，但冇人住。佢嘅眼仲開住，仲望住，但後面冇人。佢嘅嘴角有少少張開，又合埋，好似想講啲咩，但搵唔到嗰個字。
佢望咗好耐。
跟住佢嘅眉頭，皺咗一下。好輕。唔係痛嗰種皺，係一種搵唔到嘢嘅皺——好似佢入咗一間房，記得自己嚟攞嘢，但唔記得攞咩。佢嘅手指，喺簿上面，無意識咁摸咗一下嗰行字。好似想確認佢係真嘅。好似想確認，呢行字，真係自己寫嘅。
佢望住嗰行字，再望多一陣。佢嘅眼神，由空，慢慢轉成一種迷惘——好似佢開始覺得唔對路，但唔知唔對路喺邊。好似佢喺度問自己：我點解會寫低呢個？但個問題，浮到一半，就沉返。佢冇追落去。佢淨係望住，好似等一個答案自己浮返嚟，但嗰個答案，一直冇嚟。
佢喺度等。
我坐喺梳化，望住佢。我見到佢嘅樣——空嘅，又有啲嘢喺度轉。我嘅心揪咗一下。我諗：佢又發作。我諗：佢成日會咁，望住一樣嘢，好似入咗另一個地方。我諗：呢個就係佢嘅病，佢會自己返嚟。
我冇出聲。我淨係等佢返嚟。
過咗一陣，佢返嚟。佢嘅眼，由嗰行字，移到去空白嘅頁。佢嘅背脊，直返少少。佢低頭，開始寫。
佢寫得好慢。佢寫嘅時候，背脊弓得再低少少，好似要遮住寫緊咩咁。
「你寫咩？」我問。
佢冇停筆。「寫低啲嘢。」佢講。語氣好平。「驚唔記得。」
「驚唔記得咩？」
佢停咗一停。筆尖擺喺紙度，墨水化開一小撻。
「今日做過咩。」佢講。「尋日做過咩。諗起咩就寫低。」
佢合埋簿，擺喺床頭櫃。佢冇收入櫃，淨係擺喺上面。佢揑一揑個膊頭，好似揹咗好耐嘢終於卸低咗少少。
「你記性差咗？」我問。
佢笑咗一下。唔係開心嗰種，係一種無奈嘅笑。「唔係差。」佢講。「係有啲嘢會自己流走。我留低佢，佢就唔流。」
我點頭。我冇再問。我覺得呢個係佢嘅方法——一個人同自己嘅病打緊仗，佢搵到一樣武器。佢喺度努力緊。我應該俾佢努力。
有一次我帶咗材料嚟。
「做咩？」佢企喺門口望住我手入面袋嘢。
「煮飯。」我講。「你冇食嘢。」
「你點知我冇食嘢。」
「你個雪櫃上禮拜同今個禮拜一樣空。」
佢望住我。一秒。
「你記性真係好。」佢講。
「你成日都話。」
「你係。」
佢讓開。我入去。
我喺佢個細廚房度切菜。佢企喺我隔籬睇。枱面好細，我哋兩個人轉身都難。
「你識煮飯？」佢問。
「識少少。」
「少少即係識。」
「少少即係唔識。」
佢笑咗一下。
我切緊蔥。佢行過嚟，伸手攞我隔籬嗰把刀。
「我切。」佢講。
「你切會傷到手。」
「你點知。」
「你上禮拜切橙切親手指。」
佢停低。佢望住我。
「你連呢個都記得。」佢講。把聲有啲唔同。唔係攰，唔係空。係一種我讀唔明嘅嘢。
「我留意到啫。」我講。
「你唔係留意。」佢講。「你係記住。」
我冇應。我唔知點答。我覺得記住一個人嘅嘢係正常嘅。我唔覺得呢個係特別。但佢望住我嗰個樣——好似我做咗一件好特別嘅事。
佢喺我手中攞過把刀。佢切蔥。佢切得唔好，粗粗幼幼。我冇出聲。我淨係企喺隔籬，遞碗遞碟。
佢炒蛋嗰陣，我伸手幫佢扶住個鑊手柄——佢扶得唔穩。佢冇甩開我隻手。我嘅手指掂到佢嘅手指。凍。但佢冇縮。
「你真係細心。」佢講。
「我淨係唔想你傷到。」
「你淨係唔想我傷到。」佢重複。好輕。好似佢喺度諗緊呢句嘅意思。
我哋煮完。兩碟。白飯。蔥花蛋。一碟青菜。唔多，但係熱嘅。
佢坐低。我坐低。佢食。我食。佢食得好慢，但佢食晒。
「好食。」佢講。
「一般。」我講。
「你又話一般。」佢答。
「你煮嘅。」我笑住講。
「吓！我淨係切咗蔥。」佢講。
「但蔥係靈魂。」
佢笑咗。好輕。但係真嘅。
我唔知嗰陣佢望住我切菜、記住佢親咗手指、扶住個鑊手柄——呢啲全部都被另一個人睇住。我唔知我嘅細心，正正係佢被揀中嘅原因。我淨係覺得——我同佢又近咗一步。
門開咗，有燈。
我企喺門口。我停低。
唔係因為有燈。係因為有風。
窗開咗。佢從來唔開窗。我嚟過兩次，兩次都窗簾拉實，屋入面暗到分唔朝晚。而家窗開咗，窗簾拉埋一邊，有風入嚟。夜晚嘅風，涼。
佢企喺度，著咗件乾淨嘅米白衫，頭髮紮起。屋入面開咗抽氣扇，廚房傳嚟一陣薑嘅味。
「入嚟啦。」佢講。語氣平，唔係平時嗰種被壓住嘅平，係真係鬆咗嗰種平。
我跟住佢入去。我留心睇——枱面乾淨，碗碟洗咗，連垃圾都清咗。床鋪咗。枕頭拍過。呢間屋幾個月嚟第一次似有人住。
我望多一眼。枱面上面，除咗碗碟，有樣嘢——一個好細嘅花樽，入面插咗一枝綠葉。唔係花。係葉。街邊摘嗰種。我望住。
「你買咗花？」我問。
「唔係花。」佢講。「係葉。我行過見到，覺得綠。」
我望住佢。佢話「我行過見到」。佢出咗門。佢自己出咗門。佢見到街邊有葉，佢摘咗，佢帶返嚟，佢插喺樽入面。
我諗：呢個唔係佢。呢個唔係平時嘅佢。平時嘅佢唔出門。平時嘅佢唔見到嘢。平時嘅佢唔會做一樣嘢嚟令到自己開心。
但今日。
「你今日點？」我坐喺梳化度問。
佢轉過頭，笑咗一下。唔係嗰種勉強嘅笑，係嘴角真係鬱咗嗰種，令到人都想跟住笑。我未見過佢咁笑。
「唔知。今日起身，覺得輕咗。」佢講。「好似有個人喺我個腦度幫我搬走咗啲嘢。」
我望住佢。呢句係佢幾個月以嚟講過最完整嘅一句。
「輕咗？」我問。
「嗯。」佢講。「平時起身，好似背脊揹住一嚿嘢。今日冇。今日起身，我坐喺床邊，我冇即刻瞓返。我自己起身，去洗手間，刷牙，跟住我企喺廚房，我諗：食咩。」
佢停咗一陣。
「我好耐冇諗過食咩。」佢講。「我好耐冇企喺廚房諗嘢。我平時起身，就瞓返。但今日我企喺度，我諗：食粥。我諗：落薑。我諗：打電話畀你。」
我嘅心揪咗一下。我諗：終於。我諗：佢今日做咗好多嘢。起身、刷牙、諗食咩、煮嘢、打電話。每一樣都係佢平時做唔到嘅嘢。每一樣都係佢今日做到嘅嘢。
「你記唔記得尋日我同你講咩？」我問。「關於嗰間餐廳——」
「記得。」佢即刻答。
佢停咗一陣。
「我記得。」佢重複，語氣軟咗。「今日，我真係記得。」
我望住佢。佢嘅眼——唔係平時嗰種空。有嘢喺度。唔係好日嗰種稍為有嘢。係真係有嘢。一個人喺度嗰種有嘢。
飯係白粥，落咗薑同少少鹽。佢自己煲嘅。我見到煲——細嗰種，放喺雪櫃上面。旁邊有啲薑皮。佢自己刨嘅。佢坐喺我對面，食得好慢，但食。我留意到佢夾嘢嗰隻手唔再震。
「好食。」我講。
「唔好食。」佢講。「落多咗鹽。」
「好食。」我重複。
佢笑咗。「你又話好食。」
「你煮嘅。」
「我淨係落多咗鹽。」
「落多咗鹽都好食。」
佢冇應。但佢嘅嘴角，鬆咗。佢繼續食。
食到一半，佢忽然擺低隻匙。
「我同你講，」佢講。「我成日諗，如果有一日我好返，我第一樣想做嘅係咩。」
「咩？」
「記得晒所有嘢。」佢講。「唔係開心嗰啲。係全部。我想記得尋日做過咩，上個禮拜做過咩。我成日覺得，啲嘢俾人偷走咗。」
佢笑咗一下。「但今日冇咁覺得。今日好似……齊咗。」
我嘅心，揪咗一下。呢個「齊咗」。呢個字。我唔知點解我聽到呢個字會覺得——到咗。我等到咗。我陪咗佢咁耐，佢終於話「齊咗」。
我伸手過去，揑住佢揸住匙嗰隻手。佢冇縮。
「你陪到我。」佢同我講。「我知。」
我冇應。我淨係揑實佢隻手，覺得自己個心突然好實。
我哋坐咗一陣。佢冇縮手。我冇放。粥慢慢涼。我冇出聲。佢冇出聲。但我哋嘅手，揑住。呢個係我哋第一次揑住對方嘅手，唔係因為佢喊、唔係因為佢出神、唔係因為佢踉咗一下。係淨係——揑住。
過咗好耐，佢鬆開。佢起身，收碗。我想幫，佢唔俾。「你坐。我洗。」
佢洗碗。我企喺廚房門口，望住佢嘅背脊。佢洗得好慢，但佢洗。水聲嘩嘩。我留意到——佢冇揑袖口。佢成場都冇揑過。
佢洗完碗，行返嚟。佢坐喺我隔籬。唔係對面。隔籬。
「你今日唔同咗。」我講。
佢望住我。「邊度唔同？」
「你開咗窗。」
佢笑咗。「我覺得悶。」
「你從來唔覺悶。」
「今日覺。」
我望住佢。佢嘅樣，好平。唔係攰嗰種平，亦唔係好日嗰種鬆。係一種我未見過嘅嘢——好似一個人，做好咗一樣好難做嘅嘢，而家放低咗。
「你想出街嗎？」我問。
佢諗咗一陣。「可能。」
「可能？」
「我唔知。我諗下。」
我笑咗。「你諗。」
「我諗。」佢講。佢嘅嘴角，又鬆咗。
我坐喺度。我望住佢。我望住開咗嘅窗。我望住枱面嗰枝綠葉。我望住碗碟洗好嘅廚房。我望住床鋪好嘅床。
我諗：呢個係佢。呢個係佢好返嘅樣。呢個係佢自己。
我諗：我等到咗。
臨走嗰陣，佢送我去門口。佢背脊靠住門框，望住我著鞋。
「下次幾時嚟？」我問。
佢著緊鞋，冇抬頭。「聽日。」
「聽日邊個時間？」
佢抬頭。佢嘅眼神停咗一秒。
「唔知。」佢講。「要睇。」
門閂埋之後，我喺走廊度企咗一陣。我諗：終於。我諗：我陪到佢。我諗：我係有用嘅。
有一晚，我上咗門。佢冇講嘢。我都冇講嘢。
我坐喺梳化。佢坐喺床邊。電視開住，但冇人睇。淨係聲。
佢攞住電話喺度碌。我攞住電話喺度碌。我哋冇傾偈。但係喺同一個空間。
有時佢會碌到一啲嘢，跟住遞過嚟俾我睇。一張相。一段片。一個 post。我望一眼，搭一句。佢有時笑，有時唔笑。跟住我哋又各自碌返。
我唔覺得尷尬。我覺得——呢個就係。兩個人喺同一個空間，唔使講嘢都唔尷尬。我冇試過同人咁。
過咗一陣，佢起身去廚房斟水。佢斟咗兩杯。一杯放喺我隔籬。一杯自己揑住。
佢冇問我要唔要。佢淨係放咗。
我望住嗰杯水。我諗：佢知道我會想飲。我諗：佢冇問就放咗。我諗：呢個係唔係就係默契。
我飲咗一口。暖。
佢坐返床邊。佢望住窗。我望住佢。電視仲係開住。冇人睇。
我諗：呢個就夠。我諗：我唔使做咩。我諗：我淨係喺度就夠。
佢嘅手指，揑住隻杯。冇揑袖口。呢個唔係推開嘅 moment。呢個係靜嘅 moment。佢揑杯嘅方式，唔同平時——鬆嘅，手指冇用力。好似佢真係揑住隻杯，唔係揑住啲嘢嚟撐住自己。
我留意到呢樣嘢。我唔知點解我留意到。我淨係覺得——呢一刻嘅佢，同平時唔同。平時佢揑嘢揑到指節白。而家佢揑杯，好鬆。
我諗：佢放鬆。我諗：佢信我。我諗：我陪到佢。
我唔知佢放鬆唔係因為佢信我。佢放鬆係因為有人准佢放鬆。我唔知呢一晚嘅安靜，同佢喺嗰個人身邊嘅安靜，係同一種安靜。
我淨係覺得——呢個就夠。
第四章 裂痕
我坐喺梳化。佢坐喺床邊。燈淨係開咗床頭嗰盞。
佢成日都冇點講嘢。佢嘅眼，望住窗。佢嘅樣，空。
我坐咗好耐。我唔習慣夾硬諗話題，但今日我想講嘢。我唔知點解。我淨係覺得，我應該講啲嘢。
「你唔使怕。」我講。「我喺度。」
佢冇應。
「你一直喺度。」我講。我把聲，好輕。「你一直喺度，你唔會流走。我陪住你，你唔會流走。」
呢幾句，我講過。唔係同佢講。係同自己講。凌晨三點幾，瞓唔著，望住天花板，自己同自己講。你喺度。你一直喺度。你唔會流走。我講俾自己聽，因為我自己需要聽。我自己就流走緊嗰個。我自己就係嗰個需要人接住嘅人。
而家我講俾佢聽。我以為我喺度接住佢。我唔知我講緊嘅嘢，同另一個人講過一模一樣嘅嘢。我唔知呢幾句說話，係佢陷阱嘅開關。
佢嘅眼，由窗，移到我。
佢望住我。
佢嘅樣，變咗。
唔係慢慢變。係一吓。好似有人喺佢入面㩒咗一個掣。佢嘅眼——之前係空嘅，之前係霧嘅——忽然清。一種好深嘅清，好似一潭水，泥沉晒，水透到底。
佢望住我。
「你講咩？」佢問。
佢把聲，唔同咗。唔係平時嗰種攰嘅、被壓住嘅聲。係一種清嘅聲——好 sharp，好真。
「我話——」
「你話我喺度。」佢講。佢嘅眼，釘住我。「你話我一直喺度。你話我唔會流走。」
「係。」
佢坐直。佢嘅背脊，由弓，變直。佢嘅樣——唔係攰嗰種，唔係好日嗰種鬆。係一種我從來未見過嘅樣。清醒。一個人完全喺度嘅樣。
「呢句，」佢講，「你喺邊度學返嚟？」
我停低。
「咩意思？」
「你話我喺度。你話我一直喺度。你話我唔會流走。」佢講。佢把聲，開始快。「呢幾句，你喺邊度學？邊個同你講過，要用呢幾句嚟安慰人？」
我嘅心，開始跳得快。我唔明佢點解咁問。
「冇人同我講。我自己——」
「你自己諗到？」佢問。佢嘅眼，釘住我，好似佢喺度審緊我。「你自己諗到，話一個人流走緊，要話佢喺度？你自己諗到，話一個人要記得自己喺度？你邊度學？」
我皺眉。「冇人同我講。我淨係——我自己半夜瞓唔著嗰陣，會同自己講。」
佢停咗一停。佢望住我。一種嘢喺佢眼入面變——唔係怒，唔係攰。係一種我讀唔明嘅嘢。好似佢聽到一樣嘢，而嗰樣嘢令到佢更驚。
「佢同你講過。」佢講。
我停低。
「咩？」
「佢。」佢講。佢嘅眼，好清，好深。「佢同你講過呢幾句。佢教你。佢教你點樣對我。你以為你自己嘅温柔，其實係佢嘅語言。你用緊佢嘅語言嚟愛我。」
我嘅喉嚨，實咗。
「你講咩？邊個——」
「你同佢一樣。」佢講。佢把聲，開始震，但唔係攰嗰種震——係一種好 sharp 嘅震，好似佢嘅身體喺度追緊一樣嘢。「你坐喺度，你等我講嘢，你唔催我，你話我喺度。同佢一樣。同佢——」
佢嘅嘴，開咗。佢想講多啲。
跟住佢停咗。
佢嘅眼，由清，開始退。好似一潭水，泥開始返起。佢嘅樣，由清醒，變返模糊。佢嘅背脊，由直，變返弓。
佢嘅手，揑住自己嘅袖口。揑到指節白咗。
「我……」佢講。佢把聲，變返平時嗰種攰。「我唔知我講緊咩。」
佢嘅眼，退返去。空。
我望住佢。我嘅心，喺度跳得好快。我唔明啱啱發生咩嘢。我淨係見到——佢忽然變咗另一個人，講咗一啲我唔明嘅嘢，跟住變返。
我諗：佢發作。我諗：佢成日會咁，忽然講一啲嘢，跟住唔記得。我諗：呢個就係佢嘅病。我諗：佢又流走咗。
我諗：我應該陪住佢。
我坐過去，坐喺佢隔籬。我伸手，想揑佢嘅手。佢嘅手，揑住袖口，冇鬆。
我冇揑。我淨係坐喺度。
「你冇事。」我講。「我喺度。」
佢嘅眼，望住我。空。冇清。
「我知。」佢講。好輕。
佢嘅手，仍然揑住袖口。
我坐喺度，望住佢。我嘅腦入面，係啱啱嗰幾句——「你同佢一樣。」「你用緊佢嘅語言。」
我諗：佢講咩。我諗：邊個係佢。我諗：佢話我同邊個一樣。
我諗：我自己半夜同自己講嘅嘢，點會同人哋一樣。
我諗唔明。
我冇再諗。我淨係坐喺度，陪住佢。
我搭的士。原本行嗰條路塞咗，司機話改路。我話好。
車行入一條我唔熟嘅街。我望出窗外。我認得呢度——佢同我講過，呢條街佢唔想去。我問過做咩事，佢話「冇嘢，純粹唔想行呢度」。我冇再追，我陪佢繞路。
車行到一棟樓下面，停咗。前面有架車掉頭。
我望出去。
我見到一個人由大堂行出嚟。
我嘅心，停咗一秒。
係佢。
佢著住件淺色嘅恤衫，頭髮紮起。佢行出嚟，企喺門口，低頭睇電話。佢嘅樣——
佢嘅樣，唔係我見過嘅樣。
唔係攰嗰種。唔係出神嗰種。唔係推開嗰種。係一種我從來未喺佢面前見過嘅樣——佢企得直，膊頭冇縮，嘴角有少少嘢，唔係笑，但係一種鬆。佢嘅眼，唔係平時嗰種空，係有嘢喺度。
佢望住電話，跟住收線，放入袋。佢抬頭，望咗一下個天。跟住佢行出嚟，轉左。
佢行得順。唔係平時嗰種拖步。係一個人知道自己去邊、點解去嗰種步。
我喺車入面，冇郁。我嘅手，揑住車門嘅手柄。我想落車。我想叫佢。但我冇。
車開咗。
我坐喺度，望住後視鏡入面佢嘅背影越嚟越細。我嘅心，喺度跳得好快，但我嘅腦，好靜。
我諗：佢話佢唔想去呢度。我諗：佢喺度。我諗：佢喺度，佢好鬆。我諗：佢喺我面前，從來冇咁鬆過。
我諗：點解。
車行緊。我望住前面。我冇再望後視鏡。
我諗：可能佢去睇醫生。呢度有診所。我諗：可能佢有朋友住呢度。我諗：可能佢有啲嘢唔想我知，佢有佢嘅空間，佢唔使樣樣同我講。
我諗：我唔應該問。
我諗：我問咗，佢會覺得我唔信佢。佢會覺得我查佢。佢會推開。而家佢好返啲，我唔可以打爛。
我諗：我唔問。
我嘅手，由車門手柄，鬆開。
返到屋企。我企喺度，望住窗外。我諗：佢而家返咗去。佢開門。佢攰。佢坐喺床邊。而佢啱啱喺另一度，係鬆嘅。
我企咗好耐。
我轉身，行去附近一間咖啡店，坐低。我叫咗杯嘢飲。我冇飲。
我坐喺度，望住個杯。我嘅腦入面，係佢行出大堂嗰個樣——企得直，膊頭冇縮，嘴角有啲嘢。
我諗：呢個先係佢真正嘅樣。
我諗：咁我平時見嗰個，係咩？
呢個諗法，浮到一半，我揸住。我唔俾自己諗落去。
我飲咗一口。涼咗。
我唔知。嗰陣我唔知。我唔知佢行出嚟嗰棟樓係咩地方。我唔知佢鬆，係因為啱啱有人將佢換過。我唔知佢喺我面前冇咁鬆，係因為佢仲係自己。自己，係攰嘅。
我諗：喺嗰度，佢唔使自己。
我淨係揸住。我淨係唔諗。我陪佢，但唔陪自己諗。
我哋食完飯。佢洗碗，我企喺廚房門口睇住。水聲嘩嘩。
「我諗緊一件事。」我講。
佢冇停洗碗。「咩事？」
「我想知多啲你平時點過。」
佢嘅手，停咗一秒。跟住繼續洗。
「我平時點過？」佢講。「你都知。瞓，起身，等你嚟。」
「唔係呢個。」我講。「我想知你唔喺我面前嗰陣，點過。你平時去邊，同邊個傾偈，邊間舖買餸。我想知你嘅生活。」
佢關咗水龍頭。佢攞起布，抹手。佢抹得好慢。
「點解？」佢講。
「因為我想喺你生活入面。」我講。「唔淨係嚟探你。我想喺度。」
佢揑住塊布。佢嘅手指，揑到指節白咗。
「你喺度㗎。」佢講。「你而家喺度。」
「唔夠。」我講。「我想平日都喺度。我想你唔使等我嚟。我想你起身，我可以喺度。」
佢冇應。佢揑住塊布，企喺度，背脊對住我。佢嘅膊頭，有少少收緊。
「你想搬過嚟？」佢講。把聲好輕。
「我想你畀我入去你嘅生活。」我講。「你嘅全部。唔淨係你喺我面前嗰個樣。」
佢放低塊布。佢轉身。
佢企喺廚房門口，望住我。佢嘅眼，唔係平時嗰種攰，亦唔係好日嗰種鬆。係一種我未見過嘅嘢——好似佢喺度同自己講緊一樣嘢，而嗰樣嘢，佢唔想講出口。
「你坐低。」佢講。
我坐咗喺梳化。佢冇坐，佢企喺我對面。
「我同你講一樣嘢。」佢講。「你聽完，你走。」
「我唔走。」
「你聽完先講。」佢講。
我望住佢。佢嘅嘴，開咗一下。跟住合埋。跟住佢笑咗——一種好乾嘅笑。
「我唔係你嘅邊個。」佢講。
我皺眉。「你係——」
「我唔係。」佢打斷我。「我唔係你嘅邊個。我哋淨係網友嚟。仲有，我有男朋友，畀佢知道咗，你會死！」
佢嘅手指，揑住自己嘅袖口。
「你諗下我哋點識。」佢講。「網上。一個屏幕。」
佢停咗。
「你未見過我。你見過嘅，全部係我俾你睇嘅。」
我企起身。「我見過。我見過你未瞓醒、未梳頭、食緊粥嗰個樣。我見過你喊、見過你出神、見過你寫簿——」
「嗰啲都係我俾你見嘅。」佢講。
我停低。我望住佢。
「咩意思？」我問。
「你愛嘅嗰個，唔係我。」佢講。「係我揀俾你睇嘅嗰個。你冇見過我唔想俾人見嘅嘢。」
佢嘅手，由袖口鬆開。
「你愛一個網上嘅人。」佢講。「你嘅耐性、你嘅粥、你嘅藥——你投晒落去。你以為你喺度救緊一個人。你喺度救緊一個你造出嚟嘅人。」
我企喺度。我嘅心，喺度跳得好快，但我嘅樣，好似俾人凍住咗。
「你點解咁講？」我問。
「因為係真嘅。」佢講。「我唔想呃你。我唔想等你將來發現，先嚟恨我。」
「我唔會恨你。」
「你會。」佢講。「你一定會。你而家以為你唔會，係因為你仲未見到。你見到，你就會明——我講嘅係真。我哋淨係網友嚟。我唔係你嘅邊個。」
佢嘅眼，停喺我臉上。一種我讀唔明嘅嘢。唔係嬲，唔係推開。係一種近乎哀求嘅嘢——好似佢想我信，佢需要我信，而佢知道我唔會信。
「你返去啦。」佢講。「唔好再嚟。」
我冇郁。
「你返去。」佢重複。「你聽我講一次。你返去。你唔好再嚟。你唔好再帶嘢。唔好再記我嘅嘢。唔好再——」
佢嘅把聲，卡住咗。
「唔好再愛我，你唔需要我。」佢講。好輕。
佢行去門口，開門。佢企喺門口，等我。
我行過去。我喺門口停低，望住佢。
「我會再嚟。」我講。
佢嘅眼，紅咗。但佢冇喊。
「你唔好。」佢講。
「我會再嚟。」我重複。
佢嘅嘴角，抽咗一下。一種好奇怪嘅樣——好似佢想笑，又想喊，最後兩樣都冇做。佢淨係望住我，好耐。
「你唔知你做緊乜。」佢講。
呢次，我冇答。
門閂埋。我喺走廊度企咗好耐。我冇行去樓梯。我淨係企喺度，望住閂埋嘅門。
我諗：佢情緒發作。我諗：佢怕親密，佢成日會咁，推開一陣又拉近一陣。我諗：佢覺得自己唔值得，佢覺得自己會拖累我。我諗：我要有耐性。
我諗：佢話我愛嘅唔係佢。
我諗：佢錯。我愛嘅係佢。佢以為自己唔值得愛，所以佢話自己淨係一個投影。呢個就係佢嘅病——佢將自己縮到最細，話自己唔存在，話自己淨係一個網上嘅嘢。呢個就係抑鬱。呢個就係佢嘅病。
我諗：我會證明畀佢睇。
我唔知。嗰陣我唔知。佢每一句都係真，但我唔知。
我唔知佢用最盡嘅力度推我走。我唔知佢已經講到最盡，用晒所有字。
而我將佢每一句，都讀成佢嘅病。
我淨係覺得——我會證畀佢睇。
我行落樓梯。
第五章 告別
門開咗。
佢企喺門口。佢著住件白色嘅tee，頭髮紮起。燈開晒。屋入面有陣味——佢煮咗嘢。
我停低。我望住佢。我由第一次見佢到而家，從來未見過佢企喺門口等我。佢從來都係企喺門口，但唔係等——佢係啱啱行過嚟開門，企喺度，等我入去。而家佢企喺門口，面向我，望住我。佢嘅樣——唔係攰。唔係好日嗰種鬆。係一種我好耐冇見過嘅嘢。溫和。一個人準備好做一樣嘢嗰種溫和。
「你今日煮嘢？」我問。
「煮咗。入嚟。」
佢冇企喺門口等我，佢轉身行入去。我跟住。我留意到——佢嘅步，冇以前嗰種拖。佢行得順。佢行得好似知道自己去邊。
枱面擺咗兩碗飯，兩碟餸。一碟係蒸蛋。一碟係炒菜。仲有一碗湯——番茄湯。我企喺枱面前，望住。我記得佢上次講過，佢食飯鍾意用細匙。我見到——枱面嗰把，係細匙。
「你坐。」佢講。「好快得。」
我坐低。我望住枱面。碗筷擺得齊。兩碗飯。兩雙筷。兩把匙。嗰一刻我個腦淨係Focus喺「成雙成對」。我由第一次上門到而家，呢間屋每樣用品從來淨係得一。一隻杯。一支牙刷。一對拖鞋。而家枱面上面，係兩。
佢盛完湯，坐喺我對面。
「食啦。」佢講。
我哋食。佢食。我留意到佢食得正常——唔係好日嗰種稍快，亦唔係平時嗰種慢。係一個人安安定定咁食。
「今日點？」我問。
佢諗咗一陣。「今日，唔錯。」
「唔錯？」
「嗯。」佢講。「起身嗰陣，覺得今日會係一個好日。」
我嘅心，揪咗一下。我諗：好日。我諗：又嚟。我諗：但今次唔同，今次佢自己煮飯，佢紮頭髮，佢開晒燈，佢企喺門口等我。今次嘅好，似真嘅。
「你記唔記得，」佢講，「我之前同你講，我第一樣想做嘅係記得晒所有嘢？」
「記得。」
「今日，」佢講，「我記得。」
我望住佢。佢嘅樣，好平。唔係攰嗰種平。係一種定。好似一個人，做好咗決定，而家唔使再諗。
「咁好。」我講。我嘅把聲，有啲震，但我收住。「咁我好開心。」
佢笑咗。一個好輕嘅笑。嘴角鬆咗，但唔係好日嗰種鬆，係一種放低咁嘅鬆。佢嘅膊頭冇弓。佢嘅手，冇揑袖口。
我哋食完。我想洗碗，佢唔俾。「你坐。我洗。」
佢洗碗。我企喺廚房門口。佢嘅背脊，冇弓。我留意到——佢又冇揑袖口。
佢洗完碗，抹乾手。佢行出嚟，坐喺我隔籬。唔係對面。隔籬。
我坐喺度。我哋之間，淨係隔咗一個坐墊嘅位。
佢冇講嘢。佢淨係坐喺度。
過咗一陣，佢伸手過嚟，揑住我嘅手。佢嘅手，暖。唔係平時嗰種凍。佢冇縮。佢揑返我。
我嘅心停咗一秒。我望住佢嘅手。我由第一次見佢到而家，佢從來冇主動揑過我。每次都係我伸手，佢冇縮，或者佢揑袖口，我冇揑。而家佢伸手過嚟。佢揑住我。
「我同你講一樣嘢。」佢講。
「咩？」
「你之前話，你想喺我生活入面。」佢講。「你話你唔淨係嚟探我。」
我嘅心，停咗一秒。我以為佢又要推開。但佢冇。
「你已經喺我生活入邊。」佢講。「你喺度。你一直喺度。」
我望住佢。佢嘅眼，好靜。一種我讀唔明嘅嘢喺入面，但今日，我讀唔明嘅嗰個，唔係哀憐，唔係恐懼。係一種好深嘅平靜——好似一個人，已經過咗嗰個最驚嘅位，而家去到另一邊。
「我之前成日推開你。」佢講。「我知你辛苦。」
「唔辛苦。」
「辛苦嘅。」佢講。「我知。我成日話你唔好嚟，話你唔好對我咁好，話我哋淨係網友嚟。我知你聽完，返到屋企，會自己諗好耐。」
我嘅喉嚨，實咗。我冇應。
「對唔住。」佢講。
呢三個字，令到我雙眼即刻紅紅哋。我揑實佢隻手。
「唔使。」我講。「唔使講對唔住，你無做錯。」
「我想話畀你聽，」佢講，「你做嘅嘢，我全部收到。粥，藥，你記得我邊間藥房，你擔心我切親手，你每次嚟都坐喺梳化唔出聲。全部，我收到。」
我對眼，視線開始模糊，開始濕。我冇出聲。
「我唔係唔想。」佢講。「我一直都唔係唔想。」
我揑住佢隻手。佢嘅拇指，喺我手背度，畫咗一下。好輕。好慢。好似佢喺度寫緊一樣嘢，但寫唔完。
「咁你而家——」我講。
「而家，」佢講，「我想你記得我哋有過嘅。唔係記住我點推開你。係記住今日。記住我煮飯畀你食。記住我揑住你隻手。記住我話，多謝你。」
「多謝我？」
「多謝你。」佢講。「多謝你冇走。多謝你每一次我推開，你都再嚟。多謝你——」
佢停咗。
「多謝你陪住我。」
我嘅眼淚，流咗出嚟。我揑住佢隻手，揑得好實。我冇喊出聲，淨係流。
佢望住我。佢冇幫我抹。佢淨係望住我，等我流。
過咗一陣，佢講：
「我之前話我哋淨係網友嚟。嗰句，我收返。多謝你陪住我。」
我嘅喉嚨，實到講唔出嘢。我淨係揑住佢隻手。我諗：佢收返。我諗：佢收返嗰句。我諗：佢話我哋唔係淨係網友。我諗：佢話多謝我。我諗：我等到咗。
「你唔使多謝我。」我講。我嘅把聲，震。「我仲會嚟。我會一直嚟。」
我望住佢。佢嘅眼，停喺我臉上。一種好深嘅嘢，喺度轉。跟住佢笑咗——一個好溫柔嘅笑。唔係好日嗰種稍為有嘢嘅笑。係一個人望住另一個人，知道自己要走，但唔想佢驚嗰種笑。
「我知道。」佢講。
我坐咗好耐。我哋冇再講嘢。我淨係揑住佢隻手，坐喺佢隔籬。屋入面好靜。淨係得抽氣扇嘅聲。窗外嘅風，吹入嚟，吹到佢紮起嘅頭髮，有幾條甩咗出嚟。
我望住佢嘅側面。我諗：呢個係佢。我諗：呢個係佢好返嘅樣。我諗：我等到咗。
我起身嘅時候，天已經暗咗。我行去門口。
「下次幾時嚟？」我問。
佢諗咗一陣。
「禮拜四。」佢講。「下晝三點。」
我停低。我望住佢。呢個係佢第一次，畀我一個明確嘅時間。一直以嚟，佢一直話「睇情況」。今日，佢話「禮拜四，下晝三點」。
「禮拜四。」我重複。
「嗯。」佢講。「你嚟。我喺度。」
我著鞋。佢企喺門口，望住我。
「你今日，唔同咗。」我講。
佢笑咗。「唔同咗。」
「好唔同。」
「嗯。」
我著好鞋，企起身。我想講好多嘢，但佢嘅樣，好靜，靜到我唔想打爛。
「禮拜四見。」我講。
「禮拜四見。」
門閂埋。我喺走廊度企咗一陣。我冇即刻行去樓梯。我望住閂埋嘅門。
我諗：佢好返。我諗：佢終於好返。我諗：之前嗰啲推開，係佢嘅病。而家佢過咗。我諗：我陪到佢。
我行落樓梯。
落去嘅時候，我嘅心，好輕。我諗：禮拜四。我諗：下晝三點。我諗：我會早啲到。
第六章 缺口
禮拜四。下晝兩點半。我早咗到。
我行樓梯上五樓。每一級我都快少少。我諗：今日佢又會開窗。我諗：今日佢又會煮嘢。我諗：我會早啲到。
到咗五樓。走廊。我望住門口。門係關嘅。
我撳鐘。
冇人應。
我撳多一次。
裡面有聲。腳步聲。慢。但唔係抒情嗰種慢——係另一個人嘅腳步。重啲。
門開咗。
一個女人企喺門口。黑色頭髮之間夾雜住白頭髮。佢嘅樣——攰。唔係抒情嗰種攰。係另一種攰。一個人做完咗一件好大嘅嘢之後嗰種攰。
我冇見過佢。
「你搵邊個？」佢問。
「我搵抒情。」我講。
佢望住我。好耐。佢嘅眼，紅。佢冇喊，但紅。
「你係世間。」佢講。
我點頭。
「抒情前兩日食咗大量安眠藥走咗。」佢講。好平。好似講過好多次。
嗰幾個字，我聽到。但我嘅腦接唔住。我嘅呼吸，停咗一秒。跟住好淺，淺到我唔確定自己仲有冇呼吸。我嘅腳，好似釘咗喺地下。我嘅手，揑住袋帶，揑到指節白咗。
「我諗你係佢一直等嘅人。」佢講。
我嘅喉嚨，實到講唔出嘢。我淨係企喺度。眼前嘅嘢，好似退遠咗。
佢行入屋，攞咗一本簿出嚟。黑色封面，甩皮。
「呢本係佢嘅日記，佢成日寫。」佢遞畀我。「你可以睇下屋入邊仲有冇要留低嘅嘢。」
佢將本簿擺喺我手上面。佢嘅手，震。
佢冇再講嘢。佢行去門口。佢行出去。門冇閂。
我企喺度。我揑住本簿。
我入去。
我坐低。我記得呢本簿——我喺佢床頭見過好多次，佢寫嘢嘅背影，佢合埋本簿收入櫃嘅動作。我一直以為呢本係佢最後嘅堡壘。
由頭翻。
第一頁。字大，穩，一行一行，齊。係一個仲有力嘅人寫嘅字。
*7月3號*
*今日我搵到一個人。*
*我喺網上搵咗好耐。我唔想食藥，食藥令到我麻木，我唔想麻木，我想好，但唔係咁樣嘅好。我想搵一個方法，令到我記得自己係邊個。我成日覺得自己流走緊，我驚有一日我醒返，唔記得自己係咩人。*
*我搵到一個催眠師。網上有人講佢好，話佢唔似其他人，唔會逼你，會慢慢嚟。我打咗電話去，佢接。佢把聲好低，好平。佢問我做咩想嚟。我講咗。佢冇打斷我。佢聽完，講咗一句：「你而家覺得自己流走緊，但你喺度。你一直喺度。」*
*我喊咗。我唔知點解我喊。可能因為好耐冇人同我講過，我喺度。*
*我約咗下個禮拜去。佢話第一次淨係傾偈，唔做嘢，等我舒服先。*
*我覺得我搵到人幫我。我覺得我終於有希望。*
*我終於可以做返一次自己。*
我讀到最後一句，停低。
「我終於可以做返一次自己。」
我望住呢行字。我唔明。我再讀一次。
我繼續翻。
跟住係碎嘅心情。「今日好攰。」「又瞓唔著。」「佢打咗電話嚟，我冇接。又打。我冇接。」字跡歪斜，有時幾日空白。我一路翻，一路覺得自己喺度偷睇緊佢嘅私事。我想閂。
跟住我見到一個日期。
7月10號。
*今日去咗第一次。佢嘅地方好靜。佢坐喺我對面，冇催我講嘢。我坐咗好耐，佢淨係等我。*
*後嚟我講咗好多嘢。我唔知點解，我唔係一個會同陌生人講嘢嘅人。但佢坐嗰度，我覺得可以講。*
*佢最後同我講，下次嚟，試一樣嘢。佢話好輕嘅嘢，唔會痛。佢話會令到我放鬆啲。*
*我應承咗。*
我繼續翻。
跟住幾頁，字跡開始變。有時大，有時細。有時幾日空白，有時一日寫幾行。
有一頁，寫住：
*7月25號*
*16:00 觀塘*
淨係一行。時間。地點。同第一頁嗰種有力嘅字唔同。呢行字好細，好淡，好似唔係佢自己寫嘅——好似佢嘅手寫，但佢嘅意識冇接住。
我望住呢行。7月25號。觀塘。第一次催眠之後嘅記錄。
下一頁。
*8月4號*
*今日有個人喺app度同我講嘢。佢問我點解唔瞓。我話我冇話過我唔瞓。佢話：你嘅字話咗。*
*佢幾得意。*
字跡好穩。呢頁嘅字，清楚。距離上次催眠已經十日。佢嘅字有力。佢記得佢。記得好清楚。
跟住一頁。
*8月9號*
*佢又同我講嘢。我冇覆。佢冇追。佢淨係留低一句：早啲瞓。*
*我覺得……好似有個人。*
字跡開始歪。距離上次催眠十五日。越來越遠。佢開始記唔住。「有個人」三個字，化開咗。
下一頁。
*8月12號*
*11:00 觀塘*
又一個時間地點。字跡好淡。催眠嘅記錄。佢自己都唔知點解寫咗呢行。又催眠咗。
下一頁。
*8月15號*
*今日去咗第二次。佢話我放鬆咗。我覺得係。我覺得好輕。返到屋企瞓得著。*
*app嗰個人……佢叫咩名？我諗唔起。但佢講過一句嘢。佢話：早啲瞓。*
*我記得呢句。*
字跡穩返。催眠之後三日。佢嘅手有力。佢記得世間——但記少咗。上次記得「佢幾得意」，今次淨係記得一句「早啲瞓」。
再翻。空白幾頁。跟住——
*8月25號*
*呢幾日我冇寫嘢。我唔知點解。我淨係覺得啲嘢流走咗。*
*app嗰個人……我記返起少少。佢叫早啲瞓。*
*我覆咗佢。我話：好。*
字跡開始歪。距離上次催眠十三日。越來越遠。佢又開始模糊。「記返起少少」——唔係「記得」，係「少少」。
下一頁。
*8月28號*
*9:30 屯門*
時間地點。又一個。催眠。字跡好淡。又嚟。
下一頁。空白。淨係中間一行，好細。
*9月2號*
*佢話早晨。我諗咗好耐。我記返起佢叫早啲瞓。*
*佢問我食咗未。我話食咗。我冇食。*
*我覺得……有個人……喺度。*
字跡穩返。催眠之後五日。佢記得——但記得嘅嘢少咗。上次記得「早啲瞓」，今次淨係記得「有個人喺度」。細節冇咗。淨係感覺。
再翻。
*9月15號*
*14:00 觀塘*
再一個。冇停過。
*9月20號*
*今日有個人打畀我。我冇接。又打。我冇接。*
*我諗：係邊個。我覺得……好似有人。*
*我去……去咗嗰度。返到屋企。我好鬆。*
*但我覺得我漏咗啲嘢。我漏咗一個人。我唔記得係邊個。*
字跡幾乎睇唔到。催眠之後五日。佢應該清晰——但佢清晰嘅嘢已經好少。催眠搬走咗太多。佢淨係覺得「漏咗一個人」，連邊個都記唔起。「我漏咗一個人」嗰行，筆跡斷斷續續。
我望住呢幾頁。我嘅手，震。
催眠後佢記得我。遠離催眠佢忘記我。7月25號催眠，8月4號「佢幾得意」——記得好清楚。8月12號催眠，8月15號「佢叫早啲瞓」——記得，但記少咗。8月28號催眠，9月2號「有個人喺度」——記得有感覺，記唔起細節。9月15號催眠，9月20號「漏咗一個人」——淨係覺得漏咗，連邊個都記唔起。
催眠師一直喺度。佢冇停過。佢同佢傾偈，佢見佢面，佢控制佢——而同一時間，我喺app度同佢講嘢。我以為我陪緊佢。我陪緊嘅，係一個已經被人控制住嘅人。
而佢自己——每次催眠令佢「好返」，好返嗰陣佢記得我。但每次「好返」，記住嘅我越嚟越少。催眠搬走嘅，唔係淨係佢嘅痛苦，係佢嘅自己——連我都搬走咗。
三個幾月。佢喺度記低我，同時喺度忘記我。
跟住係 10月17號。
我停低。嗰日我記得。嗰日係我第三次上門，嗰日有燈，嗰日佢著咗件乾淨嘅米白衫，嗰日佢笑咗，嗰日佢話「今日好似齊咗」。
嗰日嘅頁，淨係一行。
14:00 觀塘
冇其他嘢。冇心情，冇記事，冇一句解釋。淨係一個時間，一個地點。
我望住呢一行。我記得嗰日我問佢「下次幾時嚟」，佢話「睇情況」。我嗰陣唔明佢點解解答得咁含糊。而家我望住呢一行，忽然明白——
佢嗰日下晝兩點要去觀塘。佢自己都唔知點解要記低，但佢嘅手記低咗。佢話「好似齊咗」，齊，因為佢剛由觀塘返嚟。
我再翻。
11月3號。
10:30 屯門
11月9號。
19:00 旺角
11月22號。
15:45 觀塘
每一個我記得嘅「好日」，都有一行。每一行，淨係時間同地點。我一路翻，一路對——呢一日，佢笑得多；呢一日，佢肯出門；呢一日，佢話「今日輕咗」。全部，全部，後面都跟住一行時間地點。
我嘅呼吸，越嚟越淺。翻得越快，呼吸越急。胸口好似有嚿嘢慢慢升起。我嘅手指，感覺唔到紙頁嘅邊。我嘅手開始震。
跟住我見到一行。
21:00 嗰度
我望住「嗰度」兩個字。佢冇寫地點。佢連地點都唔記得，淨係記得叫佢「嗰度」。佢嘅手抄低咗，佢嘅意識冇接住。我以為呢本簿係佢記住自己嘅武器，原來入面一半，係控制佢嘅嘢。
我翻到最後一頁。
字跡，同前面嗰啲唔同。前面嗰啲，歪，細，有時化開。最後一頁——字大，穩，一行一行，齊。好似第一頁嗰種。好似一個仲有力嘅人寫嘅字。
我終於可以做返一次自己。
我望住呢行字。我唔明點解呢句喺最後。我再讀一次。跟住我明——唔係明呢句，係明點解呢句係最後一句。
佢寫完呢句，就停。
呢句，我喺第一頁見過。
同一句。第一頁。最後一頁。
第一頁，佢話佢搵到催眠師，佢有希望，佢終於可以做返自己。最後一頁，佢話佢終於可以做返自己。
第一頁，佢話佢想做返自己。最後一頁，佢話佢做到。
我諗：同一句。佢寫咗兩次。一次喺開頭。一次喺最尾。中間嗰啲時間、地點、空白——我翻過。我唔知佢點行到嗰度。
我嘅手指，停喺最後一頁。唔捨得翻走，但又唔敢再望。我嘅手，震。我合埋本簿。簿合埋嗰下，喺靜嘅屋入面，好響。
我冇再翻。胸口好似有嚿嘢喺度沉，沉到好底，唔係痛，係一種好重嘅嘢壓住。喉嚨，實到我想講嘢但講唔出。
我由7月3號，翻到呢度。三個幾月。由一個寫到話「我終於有希望」嘅人，到一個淨係寫「14:00 觀塘」嘅人。
三個幾月。
我坐喺度，望住前面。我嘅腦入面，係第一頁嗰句——「你而家覺得自己流走緊，但你喺度。你一直喺度。」
我而家明呢句咩意思。呢句唔係安慰。呢句係開門。
我記起佢同我講過——「好似有個人喺我個腦度幫我搬走咗啲嘢。」
搬走嗰個，就係呢個人。
我坐喺度。
我諗：佢搵佢，係為咗做返自己。佢搵到佢，佢以為自己做返自己。而佢用佢嘅願望，做咗佢嘅門。
我諗：我而家做緊乜。
呢個諗法，浮到嚟。
「你唔知你做緊乜。」
我嘅腦入面，係佢把聲。第一次，喺門口。第二次，喺廚房。而家，喺我自己腦入面。
我而家知。
我一直喺度救一個人。而嗰個人，一早就喺度救我。佢推開我，佢提醒我，佢用晒所有方法叫我走。而我——我每一次，都當係佢嘅病。
我坐喺度。我嘅眼，熱。熱到好似有嘢要湧出嚟。但冇。我嘅喉嚨，實。實到我一個音都發唔到。我冇喊。
我淨係坐喺度，揑住本簿，揑到指節白咗，望住前面，好耐好耐。
我諗：佢最後做嘅一件事，係將本簿擺返原位。佢驚佢阿媽執錯。佢驚我睇唔到。
佢驚我睇唔到最後一句。
第七章 揭開
我坐咗好耐。
跟住我起身。我唔知自己想做咩。我淨係覺得，我應該執一下佢嘅嘢。我諗佢阿媽過幾日會嚟收拾。我想喺佢阿媽嚟之前，自己先睇一下。我驚佢阿媽見到啲唔應該見嘅嘢。
我行去佢嘅衣櫃。我打開。佢嘅衫，掛住。件米白嗰件，掛喺最入面。我冇掂。
我望住啲衫。我嘅手，伸入去，想摸嗰件米白。我停低。我縮返。
我蹲低，望住櫃底。有幾個袋。我拉出一個。入面係啲雜物——充電線、耳機、一個銀包。
我打開銀包。入面冇咩。一張身份證、幾張八達通、一張卡。
我望住嗰張卡。
一張名片。
白色，厚身。上面印住一個名，一個職業，一個地址。
我拎起。
名——一個我唔認識嘅名。
職業——催眠治療。
地址——
我嘅手，停咗。
地址。我望住嗰個地址。我讀咗一次。我再讀一次。
我認得呢個地址。
呢個地址，喺嗰條街。嗰條街——我搭的士嗰日，行入去嗰條街。我喺車入面，見到佢由大堂行出嚟嗰棟樓。
我嘅心，跳得好快。
我望住呢張名片。催眠治療。嗰棟樓。嗰個人——
我嘅腦，開始拼。
催眠治療。嗰棟樓。嗰條街。抒情話佢唔想去嗰度。抒情由嗰度行出嚟，係鬆嘅。
催眠師。
佢搵過佢。佢自己去搵佢。佢抑鬱，佢想好，佢搵到一個催眠師。
而嗰個催眠師——就係嗰個人。
我嘅手，震。名片，喺我手指之間，震。
我諗：佢自己去搵佢。我諗：佢自己去嗰度。我諗：佢以為佢幫佢。我諗：佢以為——
我嘅腦入面，係佢第一頁——
*我搵到一個催眠師。佢話幫到我。我終於有希望。*
呢個，我喺簿入面見過。我嗰陣讀到，我以為佢搵到一個好嘅人。我以為佢搵到希望。
而希望，係嗰個人。
我嘅手，揑實名片。紙嘅邊，界入我嘅手指。我冇感覺。
我諗：佢避開嗰條街。我諗：佢從來唔肯去嗰個方向。我諗：我以為係創傷。我以為係抑鬱嘅回避。
而嗰個方向，係佢嘅陷阱嘅入口。佢避開，因為佢嘅身體記得。佢嘅意識唔記得，但佢嘅身體記得——嗰度，係佢消失嘅地方。
我望住名片。我嘅眼，熱。
我諗：呢張名片，佢一直擺喺銀包入面。佢冇掉。佢冇收埋。佢淨係擺喺度。
我諗：佢自己都唔知自己擺住佢。
我諗：佢嘅身體，帶住佢嘅陷阱嘅地址，而佢自己唔知。
我揑住名片，坐喺地上。我嘅背脊，靠住衣櫃。
我坐喺度。我望住前面。我嘅手，揑住嗰張名片。
我嘅腦入面，係佢嘅樣。佢坐喺床邊。佢嘅背脊弓住。佢寫簿。佢出神。佢揑袖口。
我諗：佢成日覺得啲嘢流走。我諗：佢話，有啲嘢會自己流走。我諗：我以為係抑鬱。
而流走嘅嘢，係佢自己。催眠師搬走咗佢。一次一次。14:00 觀塘。10:30 屯門。19:00 旺角。每一次，佢少咗一啲。而佢以為，係自己嘅記性差。
我揑住名片。我嘅手指，白咗。
我諗：佢搵佢，係為咗做返自己。
我諗：佢以為自己做返。
我諗：佢錯。
呢個諗法，我之前喺簿入面讀過。但嗰陣我讀，我唔知係邊個。我淨係讀到一個催眠師，一個希望。
而家我知。嗰個催眠師，係嗰個人。嗰個希望，係陷阱嘅開門。
我坐喺地上。我嘅眼，流咗出嚟。我冇喊出聲。淨係流。
名片，喺我手入面，濕咗。
我企喺門口。
名片上面嘅地址。我冇搵。我淨係撳住地址，搭的士，上樓。
我按門鐘。
門開咗。
我企喺門口。
我嘅第一個反應，唔係驚。係一種好奇怪嘅嘢——失落。
呢個人，唔似壞人。
佢三十幾歲，高大。著住件深藍色嘅polo，袖口捲起，手臂嘅肌肉線條好明顯——係一個有做運動嘅人，健康嗰種，唔係健身室嗰種誇張。佢嘅面，乾淨，冇鬚。頭髮短，梳得整齊。佢嘅樣，文質彬彬——一種令到人放心嘅樣，似一個做正當嘢嘅人，似一個會喺家長會度坐喺後排唔出聲嘅爸爸。
我望住佢。佢嘅眼，靜。唔係冷嗰種靜，係一個唔多講嘢嘅人嘅靜。
「搵邊個？」佢問。
佢嘅把聲，低，平。
「陳生喺唔喺度？」我講。呢個名，我喺樓下信箱度睇到，揀咗一個。
佢搖頭。「冇陳生。你上錯樓。」
佢嘅語氣，好溫和。唔似趕人，唔似不耐煩。係一個習慣咗同陌生人講嘢嘅人嘅溫和——有禮，但保留。
「唔好意思。」我講。「我搞錯咗。」
「唔緊要。」佢講。
我想走。但佢企喺門口，冇即刻轉身。佢嘅眼，落喺我身上。我留意到——佢企得直，但冇壓迫感。佢嘅手，自然垂喺身側，冇交叉，冇插袋。一個放鬆嘅人嘅姿態。
我嘅心入面，有個把聲：呢個人，做工程㗎。呢個人，有正當職業。呢個人，文質彬彬。呢個人，唔似會——
我揸住嗰個諗法。
「你係咪搵緊人？」佢問。「我幫你睇下。」
佢嘅語氣，令到我停咗一秒。呢個語氣——
我覺得熟。
我諗：我喺邊度聽過呢種語氣？我諗：呢個平，呢個溫和，呢個收住——
我諗唔起。
「唔使。」我講。「我再去下面睇下。」
「好。」佢講。
呢個「好」，短，輕。佢嘅嘴，合埋。佢冇再講嘢。佢淨係企喺門口，望住我，等我走。
我轉身，行去樓梯。我嘅背脊，感覺到佢嘅目光，一路送到我行落樓梯。
我行落樓梯。每一級都似加重。
我嘅心跳，好快。但我唔明點解。我冇搵到任何嘢。我淨係見到一個男人——一個文質彬彬、高大、健康、唔多講嘢嘅男人。一個幫我睇下、溫和咁送我走嘅男人。
我諗：我諗多咗。
我諗：我做工程嘅人見得多，呢種樣嘅人，一大堆。正常嘅人。
我諗：佢喺嗰棟樓，可能係探朋友，可能係做嘢，可能係——
我諗：我而家係咪變咗一個查一個我鍾意嘅人嘅人？
我嘅心，實咗。我覺得自己污糟。我諗：我愛佢，我唔應該查佢。我諗：我而家做緊嘅嘢，同我以為自己係嗰種人，唔同。
我諗：我返去，唔好再查。
我行到地下。我行出去。我行過大堂。我抬頭，望咗一下樓上。某一層，某一個窗。
我冇見到任何嘢。
我行出去。行咗幾步，我停低。
我轉身，望返嗰棟樓。我嘅腦入面，係嗰個人講「好」嗰一下——短，輕，嘴合埋，唔再講嘢。
我諗：呢種語氣。
我諗：我一定喺邊度聽過。
我諗唔起。
我轉身，行走。
第八章 對峙
我企喺門口。
今次我冇藉口。我冇諗住扮搵人。我淨係知道，我要去。我要去見佢。我要去坐喺佢面前，望住佢，睇下佢係咪真係係嗰個人。
我按門鐘。
門開咗。
同一個人。同樣嘅深藍polo，同樣嘅短頭髮，同樣嘅文質彬彬。佢企喺門口，望住我。
佢嘅眼，冇意外。
「你。」佢講。
一個字。佢冇問「你又嚟」，佢冇問「搵邊個」。佢淨係講「你」。好似佢一直都知我會再嚟。好似佢等緊。
「我嚟傾偈。」我講。
佢望住我一陣。跟住佢讓開。
「入嚟。」
我入去。屋入面好靜。傢俬少，乾淨。有一張梳化，一張茶几。茶几上面，一隻杯，一杯水。淨係一杯。佢冇斟多一杯。
我坐喺梳化。佢坐喺我對面嘅椅。
兩個冇講嘢。
我望住佢。佢嘅樣，同第一次一樣——文質彬彬，靜，企得直。佢嘅手，自然垂喺身側，跟住擺喺膝頭。佢嘅眼，望住我，唔閃。
「你知我係邊個。」我講。
佢冇即刻答。佢嘅嘴角，動咗一下。唔係笑，係一個好輕嘅動作，好似佢諗緊點答。
「你係佢嘅朋友。」佢講。
「你知我唔係佢朋友。」
我望住佢。佢嘅眼，冇變。
「你係邊個？」佢問。
呢個問題，問得好。佢知我係邊個，但佢問。佢要我自己講。佢要我自己將自己嘅身份講出口——我係嗰個以為自己喺救人嘅人。而當我講出口，我就要承認，我做緊嘅嘢，同我以為自己係嗰種人，有落差。
「我係佢嘅人。」我講。
佢嘅嘴角，又動咗一下。呢次似笑，但唔係。
「佢嘅人。」佢重複。好輕。
「你知我點解嚟。」
「你講。」
我停咗一陣。我望住佢。我嘅手，揑住自己嘅膝頭。我覺得自己嘅心跳，喺我嘅耳入面。
「我睇咗佢本簿。」
佢嘅樣，冇變。佢嘅眼，冇閃。佢淨係望住我，等我講落去。
「本簿入面，有好多時間，有好多地點。我對返佢每一次好嘅日子，全部對得上。我對返佢每一次搵唔到人嘅時間，全部對得上。」
佢冇應。
「我知你係邊個。」我講。「我知你對佢做緊咩。」
佢嘅嘴，開咗一下。跟住合埋。佢嘅樣，出現咗一種嘢——一種好溫和嘅嘢，好似佢喺度聽緊一個人講一啲我唔該講嘅嘢，而佢耐心咁等我講完。
「你覺得我對佢做緊咩？」佢問。
呢個問題，令到我停低。
我預咗佢會否認。我預咗佢會趕我走。我冇預佢會問。
「你催眠佢。」我講。
佢嘅樣，冇變。佢淨係望住我。跟住佢笑咗——一個好輕嘅笑，一個好似聽到一個小朋友講咗一個好得意嘅嘢嗰種笑。
「催眠。」佢重複。
「你催眠佢，你控制佢，你令到佢返返去你度，你令到佢以為係自己嘅選擇——」
「你有冇證據？」佢問。
我停低。
「本簿——」
「本簿入面有時間，有地點。」佢講。佢嘅語氣，好平，好似佢喺度覆述一樣嘢。「一個有抑鬱嘅人，記低自己去過邊。呢個係好多病人嘅習慣。佢寫低，因為佢記性差。我幫過佢，我建議佢寫低嘢，令到佢覺得自己喺度。呢個係一個好常見嘅方法。」
我望住佢。
「你建議佢寫簿。」我講。
「係。」
「你建議佢寫簿，跟住你用本簿——」
「我用本簿做咩？」佢問。佢嘅語氣，仍然平。「你話我用本簿，你講我知，我用本簿做咩。」
我開唔到口。
因為我講唔出。本簿入面嗰啲時間地點，係催眠指令到嘅潛意識抄錄——但呢個係我嘅推論。我冇證據話嗰啲係指令。佢可以話係佢自己記低嘅。佢可以話係佢嘅習慣。佢可以話係佢嘅病。
我嘅每一個推論，佢都有一個解釋。
而佢嘅解釋，全部合理。
「你冇嘢講。」佢講。唔係問，係講。
我冇應。
「我知你關心佢。」佢講。佢嘅語氣，變咗——由平，變成一種關心。一種真嘅關心，好似佢真係喺度諗緊佢。「你關心佢，你照顧佢，你陪佢。呢個好難得。佢有你，係佢嘅好運。」
我嘅手，揑實。
「你唔好同我講呢啲。」
「我講真心。」佢講。「我睇住佢好耐。佢一直一個人。佢有你，我係開心嘅。」
「你睇住佢。」我重複。我嘅把聲，有啲震。「你睇住佢。你係咁講。你睇住佢，你照顧佢——」
「係。」佢講。
「你照顧佢，定你養佢？」
佢嘅樣，停咗一秒。一種嘢，喺佢眼入面閃咗一下。好快。快到我差啲睇唔到。但我睇到。
跟住佢笑咗。一個溫和嘅笑。
「你用詞好重。」佢講。
佢冇再笑。佢望住我。
「佢死咗。」我講。
呢三個字，喺屋入面，好響。
佢嘅樣，冇變。佢嘅眼，冇閃。佢淨係望住我，等。
「佢死咗。」我重複。「你知。你一定知。你知佢幾時走。你可能知佢點解走。你——」
「我知。」佢講。
我停低。
我預咗佢會否認。我預咗佢會話唔知。我冇預佢會話知。
「你知。」我重複。
「我知。」佢講。佢嘅語氣，仍然平。「我知佢死咗。我知佢點死。我知佢點解死。」
我嘅心跳，喺我耳入面，好響。
「點解。」
佢望住我一陣。佢嘅眼，好靜。一種好深嘅靜——好似一潭水，好深，好靜，望唔到底。
「因為佢想做返自己。」佢講。
我嘅手，揑到指節白咗。
「你講咩。」
「佢想做返自己。」佢重複。「佢成世想做返自己。佢搵我，係為咗做返自己。佢最後，做返自己。」
「佢死，係因為你——」
「佢死，係因為佢想做返自己。」佢講。佢嘅語氣，冇變。「我冇令到佢死。佢自己揀。」
佢望住我。佢嘅眼，好靜。佢嘅樣，好靜。佢嘅成個人，好靜。
佢喺度講緊——佢冇令到佢死。佢自己揀。
而呢句，係真嘅。
我諗：佢冇令到佢死。佢操控佢，佢接管佢，佢令到佢走唔到。但佢冇令到佢死。
佢嘅死，係佢自己揀。
我諗：佢將所有門閂埋。淨係剩一扇門。但佢冇推佢過去。
佢令到佢自己揀。自己揀嘅，唔可以怪佢。
「你令到佢無路可走。」我講。
「我冇。」佢講。「佢有路。佢可以繼續。佢可以返去你度。佢可以繼續被我照顧。佢揀唔繼續。」
「你叫照顧。」
「你叫咩？」佢問。
我開唔到口。
因為我都唔知叫咩。催眠？控制？養？呢啲字，全部都唔夠。我講一個，佢反駁一個。
我諗：我冇字。佢令到我冇字。冇字，就講唔到佢做緊咩。
「你走啦。」佢講。
唔係趕。係一種溫和嘅講法。好似佢喺度放生我。好似佢覺得我而家應該走。
「我唔走。」
「你留喺度，做咩？」佢問。「你冇證據。你冇字。你冇嘢可以告我。你坐喺度，你淨係有一個感覺。感覺唔係證據。」
我望住佢。
「你坐喺度，」佢講，「你淨係想我認。你想我話『係，我操控佢，我令佢死』。你想我認，你就可以恨我。你就可以將你嘅痛，放落我度。你就可以話，係佢令到佢死，唔係我救唔到佢。」
我嘅嘴，實咗。
「你想我認，」佢講，「令你自己好過啲。」
我坐喺度。我嘅手，揑實。我嘅眼，熱。
我想話佢錯。我想話，我唔係想你好過，我係想佢好過。但我講唔出。因為佢嘅說話，刺中咗一樣嘢——我係咪真係想佢認？定係我真係想自己好過？
我係咪真係為佢？定係我為自己？
「你唔知你做緊乜。」佢講。
呢句，由佢把口講出嚟。
佢嘅樣，變咗。一種嘢，喺佢眼入面。唔係驚，唔係嬲。係一種嘢——好似佢聽到一句佢以為冇人會講嘅話。
「佢成日講呢句。」佢講。
我停低。
「佢成日同你講呢句。」佢重複。
佢望住我。佢嘅眼，好靜。
「你知。」我講。
「我知。」佢講。「佢成日同你講。你成日唔聽。你以為佢病發。你以為佢推開你。你以為佢唔想你喺度。」
佢停咗一陣。
「佢想你走。」佢講。「佢由始至終，想你走。佢每一次推開你，佢想你走。佢唔想你喺度。佢唔想你行入嚟。佢見到你行入嚟，佢驚。因為佢知道，你行入嚟，你就走唔到。」
「佢見到我行入嚟——」
「同佢一樣。」佢講。「佢自己行入嚟，走唔到。佢見到你行入嚟，佢知道，你都會走唔到。佢想推你走，因為佢唔想你變成佢。」
我嘅手，鬆開。我嘅手指，震。
「而你唔走。」佢講。「佢推你，你唔走。佢話你唔好嚟，你嚟。佢話自己淨係網友，你唔聽。佢最後用晒所有方法，你仲喺度。」
佢望住我。佢嘅眼，好靜。
「佢最後唯一可以推走你嘅方法，係佢自己消失。」
我坐喺度。
我嘅腦入面，係佢嘅樣。佢揑住我隻手。佢話多謝。佢話陪住我。佢話禮拜四，下晝三點。
我而家明。
佢話「多謝你陪住我」，唔係告別。係最後一次推我走。
我諗：佢令到我以為救到佢。我覺得圓滿。我停。
佢最後一次救我。佢令到我以為自己已經救到佢。
而我——我而家坐喺度。我冇停。我行入咗嚟。
佢嘅說話，喺我腦入面，一句一句迴響。胸口嘅嘢，開始湧上嚟。喉嚨，實到我想吞口水但吞唔到。我嘅眼，流咗出嚟。唔係喊嗰種湧出嚟，係好似水滲出嚟，好慢，我自己都唔覺，直到感到面上面有濕。我冇喊出聲。淨係流。
佢望住我。佢嘅樣，冇變。佢淨係望住我，等我。
「你而家明。」佢講。
我冇應。
「你而家明，佢想做咩。」佢講。「佢想救你。佢成世想救你。佢用晒所有方法。而佢最後——」佢停咗一陣——「佢最後成功。佢令到你坐喺度。佢令你明。佢令你知你做緊乜。」
佢望住我。
「你而家知你做緊乜。」佢講。
呢句，由佢把口講出嚟。
「你而家知，你做緊乜。你而家知，你之前做緊乜。你以為你救人，你救人救到佢死。你陪佢，你陪到佢走到最後一步。你嘅陪，係佢嘅重擔。你嘅好，係佢嘅鎖。」
我嘅手，震。
佢停咗一陣。佢望住我。佢嘅樣，變咗——唔係溫和，唔係平。係一種我未見過嘅嘢。好似佢喺度諗緊講唔講。好似佢喺度掙扎緊。
「你想知我點解咁做。」佢講。唔係問。
我冇應。
「你以為我鍾意。」佢講。佢把聲，第一次有啲唔同。唔係平。係一種好深嘅攰。「你以為我享受。你以為我坐喺度，控制住一個人，覺得自己好叻。」
佢停咗。
「我細個嗰陣，」佢講，「我阿媽唔同我講嘢。唔係鬧，唔係打。係唔講。我返到屋企，佢喺度。佢望住我。佢唔講嘢。我同佢講嘢，佢唔應。我以為佢聽唔到。後來我知，佢聽到。佢淨係唔應。」
佢嘅手，擺喺膝頭。佢嘅手指，郁咗一下。好輕。
「一個人喺度，但唔喺度。呢個係我阿媽。我由細到大，都喺一間有人但冇人嘅屋入面長大。」
我冇出聲。
「我學催眠，係因為我想令到人喺度。」佢講。「我第一次催眠一個人，佢望住我，佢聽我講嘢，佢跟住我把聲行。佢喺度。我令到佢喺度。呢個係我第一次覺得——我喺度。」
佢望住我。佢嘅眼，好靜。
「你以為我控制佢。我控制佢，係因為我冇咗佢，我就返去嗰間屋。冇人嘅屋。我控制佢，唔係因為我自由。係因為我冇咗佢，我就唔喺度。」
佢停咗。
「真正自由嘅人，唔需要控制任何人。」佢講。好輕。
佢停咗一陣。佢望住我。
「佢嘅阿媽都係咁。」佢講。
我停低。
「佢阿媽愛佢。佢愛佢。但佢唔識講。佢淨係做。煮飯。執嘢。買嘢。佢從來冇同佢講過一句——我愛你。佢從來冇同佢講過一句——你喺度。佢淨係做。佢做晒所有嘢，但佢唔講。」
佢嘅手指，又郁咗一下。
「佢由細到大，都喺一個有人做嘢、但冇人講嘢嘅屋入面長大。佢阿媽喺度，但佢唔喺度。佢做嘢，但佢唔應。佢照顧佢，但佢唔講。」
佢望住我。
「你知佢第一次見我嗰陣，我同佢講咗咩？」
我冇應。
「我同佢講：你而家覺得自己流走緊，但你喺度。你一直喺度。」
佢停咗。
「佢喊咗。你知點解？因為好耐冇人同佢講過，佢喺度。佢阿媽做晒所有嘢，但從來冇講過呢句。佢由細到大，都冇人同佢講過。」
「而我講咗。」
「佢就跟我走。」
佢望住我。佢嘅眼，好靜。
「佢唔係因為我叻。佢係因為太耐冇人同佢講嘢。佢阿媽愛佢，但佢唔識講。而我——我識講。我識講嗰句佢等咗成世嘅說話。」
佢停咗。
「你以為我控制佢。我控制佢，係因為我識講嗰句佢阿媽唔識講嘅說話。我控制佢，唔係因為我自由。係因為我冇咗佢，我就唔喺度。」
我望住佢。我嘅手，停咗。我本來想話佢錯。我本來想話，你嘅童年唔豁免你嘅罪。但佢講緊嘅嘢——我認得。
一個人喺度，但唔喺度。呢個係我。凌晨三點幾，瞓唔著，匿喺 app 入面碌 bio。我喺度，但我唔喺度。我陪佢，係因為我冇咗佢，我就返去我自己嗰間屋。冇人嘅屋。
我唔知嗰陣，我同佢，唔淨係鏡像。我哋係同一種人。
「你而家明，」佢講，「你同我，有咩分別。」
佢望住我。
「我操控佢。」佢講。「你陪佢。我令佢走唔到。你令佢唔想走。我令佢被困。你令佢覺得被困係愛。」
佢停咗。
「邊個更差？」
我坐喺度。
我嘅眼，流住。我嘅手，震住。我嘅心，空咗。
「你走啦。」佢講。
又係呢句。溫和。好似佢喺度放生我。
我起身。我嘅腳，好軟。我行去門口。我喺門口停低，轉身。
佢企喺度。佢嘅樣，好靜。佢嘅眼，望住我。
「你冇事？」佢問。
呢個問題，令到我停低。
佢問我冇事。佢操控佢，佢令到佢死，佢坐喺度講完晒，跟住佢問我冇事。
「你關心我。」我講。
「我關心。」佢講。「你而家會好痛。你會痛好耐。你要照顧自己。」
我嘅手，揑住門框。
「你唔好講呢啲。」
「我講真心。」佢講。同之前一樣。「你痛，我明。你恨我，我明。但你要繼續行。你嘅路，仲有。」
我望住佢。佢嘅樣，真係似一個關心我嘅人。
而我知，佢嘅關心，係真嘅。
呢個係最恐怖嘅地方。佢嘅關心，唔係扮。佢真係關心。一個人可以操控另一個人至死，同時真係關心佢愛嘅人嘅拯救者。呢兩樣嘢，喺佢入面，同時存在。佢唔係一個怪物。佢係一個人。一個做咗呢啲嘢嘅人。
而佢嘅關心，令到我恨唔起佢。
我轉身。我行出去。我聽到門喺後面閂埋。
我喺走廊度企咗好耐。背脊靠住牆。腳軟。呼吸好淺好急，但我自己唔覺。喉嚨實到好似有人揞住，我想吞口水但吞唔到。胸口壓住，唔係痛，係一種好重嘅嘢壓住，好似成個人坐喺我胸口上面。我嘅手，揑住自己另一隻手，揑到痛。嗰個痛，係我唯一feel到嘅嘢。
我嘅眼，熱。我覺得自己應該喊。但流唔出。我冇喊。我嘅眼，乾咗。我流唔出。
我行落樓梯。
我嘅腦入面，係佢最後嗰句——「邊個更差？」
我冇答案。
第九章 知而繼續
我而家知，我做緊乜。我而家知，我做過乜。但我唔知，我同佢，有咩分別。
我行到地下。我行出去。我行過大堂。我行出去街度。
天開始暗。
我行。我唔知去邊。我淨係行。
我諗：佢話，你嘅陪，係佢嘅重擔。
我諗：我以為我救佢。
我諗：原來佢因為我，行唔到。
我行。我嘅腳，好軟。我嘅心，空咗。
我行到一個公園。我坐低。我坐喺一張凳度。我望住前面。
我嘅腦入面，係佢嘅樣。佢揑住我隻手。佢話，多謝你陪住我。
我而家明。
多謝你陪住我。呢句，唔係佢嘅告別。係佢嘅遺言。佢用最後一口氣，多謝揑住佢隻手嗰個人。佢愛我。佢多謝我——唔係因為佢想被我揑住，係因為佢愛我，而佢以為呢個係愛。
我坐喺凳度。我望住前面。天暗咗。凳好凍。背脊冇嘢靠。風吹住，但我feel唔到。
好似俾人打咗一拳喺心口。呼吸停咗一秒。我嘅喉嚨，實。我嘅眼，熱。但我冇喊。
我淨係坐喺度，好耐好耐。坐到腳痺。坐到街燈著咗我都唔知。
三個月之後。
我返咗工。我請咗一個月假，跟住返咗去。我嘅同事冇問太多。佢哋知道有個人走咗。佢哋冇再講。
我返去我嘅生活。朝早起身，返工，放工，返屋企。煮飯，洗碗，瞓。起身，返工。日復日。
我冇再上網。我之前識佢嗰個網，我冇再開。我冇刪號，我淨係唔開。我驚自己再入去。我驚自己又會見到一個需要我嘅人。而我知道——我見到，我會去。我知道自己會去。
有一日，放工，我行過一間咖啡店。我入去，坐低。我叫咗杯咖啡。我坐喺度，望住街。
我見到一個女仔。
佢坐喺對面嗰張枱。佢著住件深色嘅衫，頭髮冇紮。佢望住自己個杯。佢嘅樣——攰。一種我見過嘅攰。
我嘅心，揪咗一下。
我望住佢。我嘅腦入面，係佢。佢嘅樣。佢喺床邊。佢望住窗。佢嘅空。
我嘅手，喺枱面，郁咗一下。我想行過去。我想坐喺佢隔籬。我想話佢知，你冇事，我喺度。
我揸住。
我嘅手，收返。
我坐喺度。我望住佢。我冇行過去。
佢飲完咖啡，起身，行出去。
我望住佢嘅背影。我嘅心，喺度跳。我嘅手，震。
我坐喺度。我冇郁。我淨係望住門口。
過咗好耐，我起身。我畀錢，行出去。
我行過嗰條街。我行過一個公園——嗰個公園，我坐過嗰張凳。我行過。我冇停。
我返到屋企。
我開門。我入去。
我冇開燈。我企喺門口。我望住自己嘅屋。
細。一張床，一個衣櫃，一張梳化，一張細枱。枱上面有個杯，有支筆。冇簿。
我行去廚房。我打開雪櫃。
入面得一隻杯。
我望住洗手台。一支牙刷。望住門口。一對拖鞋。
冇第二對。
我企喺雪櫃前面。我嘅手，揑住雪櫃門。
我諗：我見過呢個畫面。我第一次入佢屋企嗰陣，我見到。一隻杯，一支牙刷，一對拖鞋。冇第二對。我嗰陣諗：得一個人住。我嗰陣諗：佢一個人。
我而家企喺自己嘅屋企。同一個畫面。
我諗：我唔係陪佢嗰個人。我唔係救佢嗰個人。
我諗：我一直都係嗰個得一個人嘅人。我以為自己行咗好遠。我以為自己好返。
我諗：佢冇咗，我返去原狀。
我從來都冇好過。
我諗：我冇行過。我冇離開過呢個位。我搵到一個人，令到我以為自己離開咗。佢冇咗，我就返嚟。
我關雪櫃。我行返去梳化。我坐低。
我嘅腦入面，係佢。佢揑住我隻手。佢話，多謝你陪住我。
我而家明。佢多謝我揑住佢隻手。我愛揑住佢。我以為呢個係愛。
我嘅腦入面，係催眠師。佢坐喺我對面。佢話，邊個更差。
我嘅腦入面，係佢第一頁。佢寫，我終於可以做返一次自己。
我嘅腦入面，係佢最後一頁。同一句。
我坐喺度。我嘅屋，好靜。我冇開燈。
我嘅手，喺梳化扶手上面。我望住自己隻手。我諗：呢隻手，帶過粥。帶過藥。記過邊間藥房。揑過佢隻手。揑過門框。
我諗：呢隻手，做過啲咩。
我諗：我以為呢隻手喺度救緊人。
我諗：定係救緊自己？
我諗：自己——我唔知。我唔知自己救唔救到。我淨係望住自己隻手。
我望住自己隻手。我冇郁。我淨係望住。手指開始凍。感覺唔到指尖。胸口空，但唔係輕嗰種空，係一種俾人掏空咗之後剩低個窿嗰種空。喉嚨實，但唔係想喊嗰種實，係想講嘢但冇人聽嗰種實。呼吸好淺，淺到我唔確定自己仲有冇呼吸。
我嘅眼，冇流。我流唔出。唔係壓抑。係身體真係冇嘢可以再流。
我坐喺度。
過咗一陣，我起身。我開燈。我行去廚房。我斟咗杯水。我飲。我洗杯。我揑住個杯，揑咗一陣。跟住我放低。
我行返去梳化。我坐低。
我攞起電話。我冇打開嗰個 app。我打開音樂。
我播一首歌。
小城大事。
佢最鍾意嘅一首歌。我以前問佢點解鍾意，佢冇講。佢淨係話：「你聽就明。」
我嗰陣聽，我唔明。
而家我坐喺自己嘅屋企，一個人，凌晨三點幾，我播。
歌聲喺靜嘅屋入面，好輕。
「吻下來 豁出去 這吻別似覆水」
我嘅手，停喺梳化扶手。
「再來也許要天上團聚」
天上。佢喺天上。我喺度。
「再回頭 你不許 如曾經不登對」
不登對。我同佢，從來都冇登對過。佢有佢嘅人。我有我嘅妄想。我以為我陪佢，其實我陪緊自己。
「你何以雙眼好像流淚」
我嘅眼，冇流。我流唔出。但歌入面嗰個人，幫我流。我坐喺度，聽住，覺得有人幫我喊。
我播完一次。我再播一次。
我攞起電話。我打開嗰個 app。Heymandi。
凌晨三點幾。
我碌 bio。一個一個。我嘅手指，喺屏幕上面，慢慢碌。
我認得呢個動作。我喺度做緊嘅嘢，我以前做過。凌晨三點幾，瞓唔著，匿喺 app 入面碌 bio。我以為自己行咗好遠。我以為自己好返。但我而家坐喺度，做緊同一樣嘢。
我從來冇離開過呢個位。
我嘅手指，喺袖口度，揑咗一下。
我停低。
我望住自己嘅手指。揑住袖口。指節白咗。
我見過呢個動作。佢成日咁。我嗰陣諗：佢緊張。我嗰陣諗：佢唔習慣有人喺度。
我而家企喺自己嘅屋企。冇人。我揑住自己嘅袖口。
我唔係陪佢嗰個人。我一直都係佢。
我放低電話。我熄燈。我行去床。我瞓。
我瞓唔著。
我諗過死。
唔係佢冇咗之後。係佢出現之前。凌晨三點幾，望住天花板，諗過。我冇做到。我連死都冇膽。
佢至少行出去過。佢打過電話。佢搵過人。佢試過救自己。就算嗰步係陷阱。就算最後令到佢行到盡，唯一嘅出口就係死。
我連嗰步都冇行過。
我以為我想救佢。我諗：或者我淨係想有個人，同我喺度。我唔知。我分唔到。
我自言自語。
「真係好「羨慕」你。起碼你真係「做到自己」。」
— 完 —